Na początek warto poznać postać Stanisława Wyspiańskiego, aby następnie przejść do genezy jednego z jego utworów, tu "Wesela"
Wyspiański to postać wpisująca się w modernizm, dekadentyzm, ekspresjonizm, często popadał w depresję, melancholię. W swoich listach do przyjaciela pisał, o osobach z obrazów, które schodzą z dzieł i przechadzają się wokół niego. Człowiek o bardzo wątłym zdrowiu, dość szybko umiera.
Jego utwory:
"Wyzwolenie"
"Noc listopadowa"
"Warszawianka"
"
Wesele"
Geneza utworu "Wesele"
Utwór opisuje autentyczne wesele, które odbyło się w Bronowicach Małych ( pod Krakowem) w roku 1900 , były to zaślubiny Lucjana Rydla (30 l.) & Jadwigi Mikołajczykówny (17 l.)
Bohaterowie:
Lucjan Rydel -pan młody, literat, krzewił kulturę chłopską. Lucjan wierzył, że chłopi jako prości ludzie poruszają się na boso, dlatego tez propagował ową technikę chodzenia bez obuwia, za co nienawidzili go chłopi, a szlachta naśmiewała się z jego popisów.
Jadwiga Mikołajczykówna- panna młoda, 17- letnia chłopka.
Gospodarz- Tetmajer- w jego chacie odbyło się "wesele"
Gospodyni- żona gospodarza.
Dziennikarz- Rudolf Starzewski, redaktor krakowskiego "Czas", człowiek młody, trzeźwo myslacy, związany z konserwatystami krakowskimi.
Poeta- Kazimierz Tetmajer, znajduje się u szczytu sławy, funkcjonuje tu jako
autor utworu "Zawisza Czarny".
Radczyni- profesorowa Domańska, ciotka Lucjana Rydla, dama z grupy inteligencji, autorka powieści dla młodziezy, w tym "historia żółtej ciżemki".
Zosia & Maryna Pareńskie- corki sławnego wówczas lekarza.
Rachela ( postać z książki ) - w rzeczywistości Pepa Singer (15l.) córka żydwoskiego karczmarza. Rachela to kobieta wyemancypowana, obyta, swiatła, interesująca się tym co w świecie mody piszczy, kokietka. Od czasu gdy "wesele" zostało przeniesione na deski teatru, Pepa Singer stała się ( przerodziła ) Rachelę - każdy chciał ją taką widzieć.
Klimina- wiejska baba, ma przeszło 40 lat, ma w sobie spontaniczność, lubuje się w swatkach i orzenkach.
Nos- (w rzeczywistości) Tadeusz Nosowski - malarz, uosobienie przybyszewszczyzny, czyli pijaństwa i pozerstwa/ aktorstwa, ale też i echa nadczłowieka, jego słynne słowa "Bonaparte to miał nos"