Bohater dramatu Szekspira to niezwykle skomplikowany człowiek. Pochodził z królewskiego rodu, był synem króla Danii ( podstępnie
zamordowanego przez Klaudiusza ) oraz królowej Gertrudy. Wychowywał się w renesansowym środowisku, wzory postępowania czerpał z literatury klasycznej. Na początku utworu poznajemy go jako wielkiego indywidualistę, młodzieńca skłonnego do melancholii, z natury pobudliwego, rozczarowanego życiem idealistę, przepełnionego goryczą i niezadowoleniem. Rozczarowała go atmosfera domu rodzinnego i otaczający go świat, pełen zła i niesprawiedliwości. Przywiązany uczuciowo do ojca, po jego śmierci nie mógł pogodzić się z pośpiesznym małżeństwem matki ze stryjem. Pogrążył się w melancholii i rozmyślaniu o nicości życia, zamknął się w sobie, zrezygnował nawet z dworskich uciech, z miłości do Ofelii. Nie umiał odnaleźć dla siebie miejsca w otaczającej go rzeczywistości. MóWIł między innymi :
' Jak nudnym, nędznym, lichym i jałowym
Zda mi się cały obrót tego świata! '
Zbuntowany przeciwko nieprawościom i rozwiązłości dworu królewskiego, jednocześnie odczuwał zwątpienie i rezygnację. Czuł się bezradny, nie potrafił odnaleźć wyjścia z sytuacji, która go przygniatała. Jego stan później romantycy nazwaliby " chorobą wieku '. Spotkanie z duchem ojca i ojcowski nakaz "pomścij mnie", w pierwszej chwili zmobilizował Hamleta. Ale był to chłopiec młody jeszcze i niedoświadczony. Nie posiadał w sobie cech klasycznego mściciela. Dlatego ogarnęły go wątpliwości, nie mógł uwierzyć w stryjowską zbrodnię. Zwlekał z działaniem, opóźniał zemstę, pragnął utwierdzić się w słuszności swoich podejrzeń. W jego duszy rozgrywał się dramat niepewności i wątpliwości, powodując wielkie cierpienia moralne. Rozpacz po stracie ojca, zazdrość o matkę, która tak szybko uległa zalotom Klaudiusza, nienawiść wobec triumfu zabójcy postawiły księcia duńskiego w sytuacji wewnętrznego konfliktu z samym sobą. Z jednej strony czuł się zobowiązany do wypełnienia polecenia ojca, musiał dokonać zemsty, z drugiej - nie mógł zdecydować się na świadome dokonanie morderstwa. Dlatego rozmyślał, walczył ze sprzecznymi racjami, ale nie mógł zdobyć się na definitywny akt rozprawienia się z zabójcą. Ukształtowana lekturą osobowość młodzieńca nauczyła go wiary w "kryształowe pojęcia", w uczciwość, szlachetność, czystość i szczerość ludzką. Kazała mu wierzyć w ideały, obcować z tym, co wzniosłe, piękne i dobre, rozmyślać o nicości świata. Wierzył w Opatrzność, która kierowała losami ludzkimi, była sprawiedliwa i bezstronna. Najpierw więc pogodził się z wolą matki, dał wiarę jej zapewnieniom o niewinności, posłusznie wyjechał bez walki. Dalsze wydarzenia potoczyły się niejako bez jego woli. To los sam z nieubłaganą konsekwencją przyspieszył rozwiązanie tragedii. Hamlet pozostał do końca postacią bierną, niezdecydowaną, cierpiącą, dlatego przegrał i musiał zginąć. Bohater utworu - to postać tragiczna. Swą postawą symbolizował odwieczną tęsknotę za idealizmem, szlachetnością, nieskazitelnością. Jego rozterki świadczyły o wrażliwym wnętrzu, o potrzebie odnalezienia swego miejsca na ziemi. Przed ostatecznym dokonaniem zemsty wstrzymywały go rozterki natury moralnej : sumienie wzdragające się przed zabójstwem, brak absolutnej pewności co do winy króla, wzgląd na opinię narodu, przed którą królewicz pragnąłby pozostać czysty. Ten nieustanny wewnętrzny niepokój musiał stać się przyczyną wielkiego cierpienia.