„Hamlet” jest utworem wielowątkowym. Rozpoczyna ją scena rozgrywająca
się w zamku w Elsynorze. Wartownicy
próbują przekonać Horacja, przyjaciela młodego, duńskiego królewicza Hamleta, że nocami blanki odwiedza Duch. Horacjo, nie chce wierzyć opowieściom i postanawia przekonać
się o ich prawdziwości na własne oczy. Wartownicy nie doznali zawodu –Duch pojawił się i to dwukrotnie, jednak mimo nawoływań Horacja, zjawa milczy.
W międzyczasie, Horacjo opowiada wartownikom o pojedynku zmarłego króla Hamleta z królem Fortynbrasem, którego pokonał i przywłaszczył sobie jego ziemię. Syn poszkodowanego króla, także Fortynbras, nie może pogodzić się ze stratą i chce odzyskać zagrabione terytorium.
Horacjo postanawia powiadomić o nocnych wydarzeniach Hamleta.
W międzyczasie, ma miejsce wiele sytuacji pozornie mniejszej wagi, jednak patrząc na tragedię jako całość, nie da się ich pominąć –geniusz Szekspira, ujawnia się między innymi poprzez zestawienie właśnie pozornie nieistotnych szczególików w istotne elementy efektu końcowego. Należy do nich: odprawa udzielona przez stryja Hamleta, króla Klaudiusza, posłom Fortynbrasa, którzy otrzymują pełnomocnictwa do rozmów z młodym królem; Prośba syna Poloniusza, Laertesa, o zgodę na jego ponowny wyjazd do Francji, na którą król przystaje; audiencja udzielona Hamletowi, w której Klaudiusz dowodzi pasierbowi, że jego długotrwała rozpacz po stracie ojca jest niemęska.
Podczas prowadzonych w samotności rozważań na temat kazirodczego związku matki, Gertrudy, z Klaudiuszem, Hamlet spotyka Horacja, który mówi mu o Duchu. Królewicz chce koniecznie spotkać się ze zjawą.
Laertes wyjeżdżając z Francji, zegna się ze swoją siostrą Ofelią, którą przestrzega przed Hamletem i jego deklaracjami uczucia, uważając, że królewicz się z nią nie ożeni, z powodu jej niskiego stanu. Również ojciec oblubienicy Hamleta, Poloniusz, zabrania córce spotykać się z Hamletem.
Nocą pragnieniu Hamleta stało się zadość –rozmawia on z Duchem, który okazał się jego ojcem. Zjawa opowiedziała królewiczowi historię swego zamordowania, którego sprawcą miał być Klaudiusz. Hamlet postanawia się zemścić na stryju.
Ofelia opowiada Poloniuszowi o dziwnym zachowaniu Hamleta, które jej ojciec uważa za przejaw szaleństwa z miłości do Ofelii.
Królewska para również zauważyła zmianę w zachowaniu Hamleta – postanowiono znaleźć mu nowe towarzystwo, którym mieli by być Rosencrantz i Guildenstern. W międzyczasie, pojawia się Poloniusz, który usiłuje wytłumaczyć Gertrudzie i Klaudiuszowi, że zachowanie Hamleta wynika z miłości do Ofelii. Aby przekonać parę władców, Poloniusz chce zaaranżować spotkanie młodych, z którego stryj i matka mogliby sami wywnioskować przyczynę zachowania Hamleta.
Poloniusz rozmawia z Hamletem, który nazywa go stręczycielem, jednak rozmówca królewicza wszelkie wypowiedzi Hamleta uważa za naznaczone szaleństwem i nie traktuje ich poważnie.
Rosencrantz i Guildenstern informują królewicza o przybyciu wędrownej trupy aktorów, co Hamlet postanawia wykorzystać dla zdemaskowania mordercy swego ojca. Prosi aktorów o zagranie na wieczornej uczucie sztuki pt.: „Zamordowanie Gonzagi”, która miałaby przedstawiać śmierć ojca królewicza.
W akcie trzecim, Poloniusz z królem aranżują spotkanie Hamleta z Ofelią. Ma tu miejsce słynny monolog Hamleta „Być albo nie być”, uosabiający wewnętrzne rozterki młodego królewicza. W rozmowie z Ofelią, Hamlet przekonuje ją o tym, że jej nie kocha, co prawdopodobnie jest wynikiem tego, że zauważył ruch za zasłoną, za którą schronili się podsłuchujący. Klaudiusz, zaniepokojony zachowaniem Hamleta, szczególnie zaś jego wzmianką o dostatecznej liczbie małżeństw na świecie, postanawia wysłać go do Anglii po zaległe podatki.
Tymczasem, Hamlet udziela aktorom ostatnich wskazówek, Horacjowi zaś nakazuje przyglądać się uważnie twarzy króla i uczuciom malującym się na niego w trakcie rozgrywania sztuki.
Hamlet ostatecznie upewnia się o winie stryja, gdy ten opuszcza salę,podczas odgrywania sceny morderstwa.
Gertruda wzywa na rozmowę syna. Królowa wyrzuca Hamletowi, że obraził króla, chwilę potem zaś błędnie wnioskuje z zachowania syna, że ten chce ją zabić. Ujawnia się głos Poloniusza za fotela, którego Hamlet bierze za króla i przebija szpadą. Królewicz nie przejmuje się jednak to zbrodnią, mówiąc matce, że to taki sam czyn, jak zabić króla, by poślubić jego brata. W czasie werbalnego rozpędzania się Hamleta pojawia się Duch, powstrzymując królewicza od zranienia matki.
Królowa mówi Klaudiuszowi o szaleństwie syna (Duch był widoczny jedynie dla Hamleta) oraz zabójstwie Poloniusza.
Stryj wysyła Hamleta do Anglii, co ma być pretekstem do pozbycia się pasierba – w listach wiezionych przez królewicza znajdował się wyrok śmierci na niego.
W międzyczasie, Fortynbras prosi Klaudiusza o zgodę na przemarsz wojsk przez Danię.
Horacjo rozmawia z Ofelią o jej obłędzie, który objawia się śpiewem, płaczem, wypowiedziami pozbawionymi sensu. Horacjo dowiaduje się o potajemnym powrocie Laertesa z Francji i obwołaniu go przez lud królem. Wkrótce Laertesowi udaje się wedrzeć do zamku. Obwinia Klaudiusza o śmierć ojca, król jednak opowiada o winie Hamleta.
Horacjo otrzymuje list od Hamleta, z którego wynika, że królewiczowi udało się wyjść z opresji. Hamlet napisał również list do króla, w którym poinformował Klaudiusza o swoim rychłym powrocie.
Król namawia Laertesa do wyzwania Hamleta na pojedynek. W razie gdyby Hamlet bronił się zbyt dzielnie, Laertes miał zatruć ostrze szpady, król zaś postanawia zatruć wodę w pucharze, z którego będzie pił Hamlet.
Królowa przynosi wiadomość o utonięciu Ofelii.
Akt piąty zaczyna się na cmentarzu. Grabarze dyskutują na temat rzekomego samobójstwa Ofelii, a więc rozmyślają nad tym, czy zasługuje ona na chrześcijański pochówek.
Hamlet z Horacjem przybywają na cmentarz i nie wiedząc nic o śmierci Ofelii zastanawiają się nad tym, dla kogo przeznaczony jest świeżo wykopany grób.
W międzyczasie nadchodzi orszak pogrzebowy Ofelii, która jest chowana jak samobójczyni, co rozżala jej brata. Hamlet, dowiedziawszy się o tragedii, rozpacza nad stratą ukochanej. Dochodzi do gwałtownej wymiany zdań między Laertesem i Hamletem.
Ozryk informuje Hamleta, że król założył się, że Hamlet nie sprosta w pojedynku Laertesowi – w królewiczu górę bierze ambicja i podejmuje wyzwanie.
Tragiczny finał: Gertruda przypadkowo wypija zatruty napój; Hamlet zostaje śmiertelnie ranny; Laertes zostaje raniony zatrutym ostrzem; król umiera, zmuszony do wypicia zatrutego wina.Hamlet i Laertes wybaczają sobie. W chwilę później do Elsynoru wkracza Fortynbras.