Tragedię Williama Szekspira pt.:
„Makbet” otwiera ekspozycja, będąca jednocześnie wprowadzeniem oraz zapowiedzią
niezwykłości wydarzeń, które mają nastąpić w tym dziele. W tej pierwszej i drugiej scenie aktu pierwszego, czytelnik styka
się z elementami fantastycznymi przedstawionego w tragedii świata. Trzy czarownice, bo o nich mowa, uosabiają wierzenia ludowe. Przysłuchując się dochodzącym do ich uszu odgłosom bitwy, przygotowują się do oznajmienia Makbetowi losu, który go czeka. Wielu badaczy Szekspira utożsamia rolę czarownic z fatum, nieuniknionym losem czekającym Makbeta, inni zaś uważają, że czarownice, jako uosobienie zła, nie mają bezpośredniego wpływu na przyszłość, nie warunkują fatum, są za to siłą kuszącą, która znając skłonności i mroczne zakamarki duszy Makbeta, zdaje sobie sprawę, że jej podszepty do zbrodni, mogą osiągnąć zamierzony efekt. Jaki był wpływ czarownic na dalszy przebieg wydarzeń, widać z następnych linijek.
Wodzowie Banko i Makbet podczas powrotu z pola bitwy, spotykają na wrzosowisku owe trzy czarownice, które przepowiadają im przyszłość. Wróżba przeznaczona dla Makbeta została podzielona na trzy stopnie: wódz zostaje powitany kolejno trzema tytułami: tanem Glamis (tytuł dziedziczny Makbeta), tanem Kawdoru (tę godność Makbet otrzyma za swoje męstwo w walce, po zdrajcy Kawdorze) oraz przyszłym królem. Banko zaś zostaje nazwany ojcem przyszłych króli.
Czarownice znikają, pozostawiając wodzów w zadumie nad znaczeniem tych wróżb. W swojej dalszej drodze do obozu królewskiego, spotykają Rosse`a i Angusa, z których pierwszy informuje Makbeta o nadaniu mu tytułu i włości tana Kawdoru. Informacja ta wywołuje wymianę opinii między Makbetem i Bankiem – ten ostatni ostrzega Glamisa przed działaniami mającymi na celu dopomożenie w wykonaniu przepowiedni.
Makbet dosyć szybko zaczyna zastanawiać się nad popełnieniem zbrodni na królu Dunkanie, jednak początkowo ma jeszcze wystarczająco dużo siły, by odżegnać się od tego zamiaru.
W obozie Forres król wychwala zasługi Makbeta i Banka, zapada decyzja nad spędzeniem najbliższej doby w zamku Makbeta, w Inverness. Dunkan informuje zebranych o swojej decyzji – postanowił, że jego następcą będzie najstarszy syn, Malkolm. Dla Makbeta, jest to kolejna przeszkoda w zdobyciu tronu.
Makbet udaje się do swoich włości w celu przygotowania uczty i odbyciu rozmowy z żoną ucztę – Lady Makbet, wytykając mężowi jego ‘słabości’ nakłania go do popełnienia zbrodni. W efekcie, tan Kawdoru ulega małżonce, obawiając się jedynie wykrycia zbrodni.
W akcie drugim rozgrywa się pierwsza część krwawej tragedii.
Banko, przerażony przepowiednią czarownic, rozmawia z Makbetem, podejrzewając, że tenże chce zabić króla, jednak tan Kawdoru udaje, że zapomniał już o spotkaniu na wrzosowiskach.
Po uczcie w zamku Makbeta, Lady Makbet podaje strażnikom Dunkana napój nasenny, podczas gdy jej mąż morduje króla we śnie. Aby usunąć podejrzenia, Lady podsuwa strażnikom zakrwawione miecze.
Zbrodnia dokonana przez Makbeta przeraża go. Sprawca zaczyna odczuwać silne wyrzuty sumienia, w przeciwieństwie do swojej żony.
Rano, po uczcie, Makduf odkrywa zwłoki Dunkana. Makbet z żoną usiłują odwrócić od siebie wszelkie podejrzenia, w międzyczasie zaś synowie zamordowanego króla, Malkolm i Donalbein zamierzają wyjechać ze Szkocji, udając się kolejno: do Anglii i Irlandii, czym ściągają na siebie podejrzenia innych.
Rosse wyraża swoje zdanie na temat elekcji kolejnego króla – według niego powinien nim zostać Makbet i tak też się staje.
Banko ma silne podejrzenia wobec Makbeta, co też zauważa nowy król. Jedna zbrodnia goni drugą i Makbet postanawia zamordować Banka wraz z synem Fleance`m. Najmuje do tego zbójców, którym udaje się usunąć wodza, jednak jego syn ucieka.
Sumienie Makbeta, podczas wydanej tego wieczora uczty w zamku, przywołuje przed jego oczy obraz zamordowanego Banka, co nie daje królowi spokoju i doprowadza do wcześniejszego zakończenia uczty.
Makbet w rozmowie z żoną, postanawia zwrócić się o radę do czarownic. Rzeczone zwracają królowi uwagę na Makdufa, twierdząc, że właśnie jego Makbet powinien obawiać się najbardziej. Jednocześnie pojawiają się trzy przepowiednie: pierwsza z nich, mówiąca, że Makbet nie zginie z ręki człowieka urodzonego przez kobietę oraz treść drugiej „nie tknie Makbeta żaden cios morderczy, póki las Birnam ku Dunzyniańskiemu Wzgórzu nie pójdzie walczyć przeciw niemu” uspokajają króla. Trzecia zaś przepowiednia, przedstawiająca kolejnych ośmiu królów, za którymi pospiesza Banko przerażają Makbeta i pomimo wcześniejszych uspokajających przepowiedni, postanawia on zamordować Makdufa, który jednak przebywając w Anglii, unika losu, który spotyka jego żonę, Lady Makduf oraz małego synka.
Malkolm, pod wpływem wiadomości z kraju, postanawia wyruszyć przeciwko tyrańskiemu Makbetowi z Siwardem i dziesięcioma tysiącami żołnierzy angielskich.
Akt piąty kończy tragedię Szekspira.
W zamku Dunzynan leży chora Lady Makbet. Z rozmowy damy dworu z lekarzem dowiadujemy się, że królowa bez przerwy pociera ręce, tak jakby chciała z nich coś zmyć, a także lunatykuje. Jest to reakcja nerwowa Lady Makbet, której dotąd udawało się zepchnąć na dno swoje wyrzuty sumienia, żeby tylko wspierać męża w jego dyktatorskich zapędach i udawać, że nic się nie stało.
Wojska angielskie nadciągają w okolice lasu Birnam.
Makbet, ślepo wierząc w przepowiednie, nie poddaje się strachowi i postanawia walczyć do końca. W międzyczasie, Lady Makbet popełnia samobójstwo, co jednak nie ma zbyt wielkiego wpływu na samopoczucie króla. Zbrodnie za bardzo oddaliły od siebie oboje małżonków.
Malkolm nakazuje każdemu ze swych żołnierzy uciąć po gałęzi z lasu Birnam i nieść ją przed sobą. Tym samym jedna z przepowiedni odnośnie upadku Makbeta ziszcza się. Król nie załamuje się – wie już, że czeka go śmierć, jednak bierze w nim górę męstwo i chce zginać z mieczem w ręku.
Pod zamkiem Makbet spotyka się w pojedynku z Makdufem. Król walczy odważnie, jednak cała jego odwaga pryska w jednej chwili, wraz, z którą dowiaduje się, że jego przeciwnik nie został urodzony przez matkę w sposób naturalny.
Makduf zabija w walce Makbeta i przynosi jego głowę, zatkniętą na włóczni, Malkolmowi.
Tragedię kończy koronacja nowego, prawowitego władcy Szkocji – Malkolma.