Zofia Nałkowska w swojej powieści przeprowadza dogłębną analizę realiów społecznych ówczesnej
Polski. Zdecydowanie jest to krytyczny wizerunek polskiego społeczeństwa, w którym autorka podkreśla jego klasowe rozwarstwienie, koncentrując uwagę na następujących grupach: proletariat, mieszczaństwo oraz arystokracja.
Proletariat to głównie robotnicy – klasa pracująca. To ludzie, którzy zmuszeni są walczyć z bezrobociem oraz walczyć o własny byt. Na tę klasę składają się ludzie w bardzo trudnym położeniu, mieszkający w strasznych warunkach. Każdy dzień staje się dla nich walką o dalsze istnienie. Są częścią społeczeństwa szczególnie nękaną przez choroby. Pomimo ciężkiej sytuacji proletariatu, klasa ta nie jest bezsilną jednostką. Wśród robotników zaczyna narastać poczucie siły i wartości, dzięki czemu zaczynają aktywnie walczyć o swe prawa. W skład proletariatu wchodzą Justyna oraz jej matka.
Mieszczaństwo zostało przedstawione jako klasa koncentrująca się jedynie na sobie. Są to ludzie, którzy zadowoleni ze swojego życia żyją dostatnio, zdają się być pogrążeni w gromadzeniu przedmiotów. Charakterystyczną postacią należącą do tej klasy jest pani Kolichowska. Postać ta poświęca się jedynie swej kamienicy i rozmyślaniom nad sposobem wzbogacenia się. Mieszczaństwo skupia się na sprawach przyziemnych. Do tej klasy można jeszcze zaliczyć Elżbietę i Zenona. Mieszczaństwo to klasa uległa wobec ludzi na wysokich stanowiskach, wszystkie jej działania podporządkowane są interesom rządzących.
Arystokracja, bogaci mieszczanie i członkowie sfer rządowych to ludzie, którzy nie wnoszą żadnych wartości do społeczeństwa, mimo zajmowanej pozycji i funkcji jakie sprawują. Są obłudni i zakłamani. Kierują się jedynie własnym dobrem, wykorzystując przy tym klasy niższe. To właśnie tacy ludzie, kierujący się własnymi interesami a nie dobrem kraju, decydują o kształcie życia społecznego i politycznego.