Nowym komendantem powiatowego wydziału śledczego zostaje wredny nadkomisarz Makowiecki, który nie chce współpracować z podkomisarzem
Maciejewskim i przenosi go na komendanta prowincjonalnego komisariatu. Komisarz Maciejewski jest załamany i zaczyna popijać, bo nie dość, że pozbawiono go pasjonującego zajęcia, to w dodatku musi wciąż paradować w policyjnym mundurze i nie wolno mu uprawiać boksu, jego drugiej namiętności obok ścigania morderców. Jednak poprzestanie na planowaniu rutynowych patroli policjantów, czytanie ich nieciekawych raportów i sporządzanie nieinteresujących sprawozdań, nie jest żywiołem Maciejewskiego. Chce dowiedzieć się dlaczego nic nie wynika z policyjnych raportów i postanawia przeorganizować pracę komisariatu i uaktywnić patrole policyjne. Uważnie czyta i stara się osobiście sprawdzać niektóre doniesienia mogące naprowadzić go na trop przestępstw. Zaintrygowały go informacje o zwiększeniu się natężenia ruchu kolejowego, a szczególnie nasilających się od kilku miesięcy przyjazdów do Lublina grupek młodych dziewcząt z terenów wschodnich i ich wyjazdów do Warszawy. Zaczyna podejrzewać, że może się to wiązać z przemytem żywym towarem. W tym czasie detektyw z Warszawy składa mu propozycję nieformalnego udziału w poszukiwaniach porwanej córki bogatego przemysłowca z Warszawy, która prawdopodobnie przechowywana jest w jednym z lubelskich mieszkań. W zamian za pomoc przyrzeka mu podjęcie skutecznych działań w odzyskaniu dawnego stanowiska zastępcy powiatowego wydziału śledczego. W czasie akcji policyjnej udaje się komisarzowi odnaleźć dziewczynę, za co dostaje sowite wynagrodzenie i mgliste zapewnienie o przyrzeczonej pomocy. To jednak przestaje na razie interesować komisarza, bo odnalazł miłość życia, kobietę idealną - jest to jednak zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe. Rzeczywistych motywów ostatniej miłości komisarza domyślają się jego dawni podwładni z wydziału śledczego, którzy żyją nadzieją na powrót dawnego szefa i aktywnie wspierają go w tropieniu gangu. Nie mając jednak pewnych dowodów, nie decydują się na ujawnienie swoich domysłów. Skrupulatne dochodzenie i klika zwykłych zdarzeń, zauważonych w odpowiednim kontekście przez spostrzegawczych wywiadowców, jak np. trzy niewielkie drzewka, widoczne za oknem pokoju w którym toczy się akcja filmu pornograficznego – doprowadzają do ujawnienia gangu wabiącego na prowincji biedne dziewczyny wizją wyrwania się z nędznej wegetacji poprzez związek z bogatym, przystojnym i zakochanym młodzieńcem, a faktycznie sprzedających je do domów publicznych i używających je do kręcenia filmów pornograficznych. W tym samym czasie dawniejsi podwładni komisarza Maciejewskiego odkrywają możliwość pozbycia się swojego prymitywnego, agresywnego i niekompetentnego szefa, co umożliwiłoby powrót Maciejewskiego na dawne stanowisko. Książkę czyta się jednym tchem, ma wszystkie zalety poprzedniej powieści, ale jest jeszcze lepsza i stanowi gotowy scenariusz dobrego i emocjonującego filmu w stylu „retro”. Szkoda, że kończy ona opowieść o komisarzu Maciejewskim.