"Biały kruk" Andrzeja Stasiuka to dosyć trudna książka. Bohaterami jest grupa przyjaciół, która organizuje wypad w góry. Jadą w miejsca byle bardziej dzikie, byle dalej od ludzi. Główny pomysłodawca to Wasyl Bandurko. Jego towarzysze to: Mały, Kostek, Gąsior i bohater-narrator.
W czasie tej wędrówki wspominają dawne dzieje. Rzeczywistość miesza się ze wspomnieniami. Kostek rzuca się na funkcjonariusza Straży Granicznej. Od trej pory bohaterowie są uciekinierami. Gąsior jest chory. Siedzą kilka dni w szałasie. Potem idą kawałek. Jest marzec, w górach jeszcze leży śnieg, jest zimno. Mały zostaje ranny podczas ucieczki przed śmigłowcem. Nocują u jakiegoś miejscowego dziada. Piją na przamian wódkę i lurowatą kawę. Potem trafiają do schroniska. Tu trwa pijacka impreza. Gąsior gra na gitarze. Kolejna kryjówka, to stara opuszczona cerkiew - są tu tylko w trójkę: Wasyl, Gąsior i narrator. Wasyl opuszcza ich o świcie, potem rusza rozgorączkowany Gąsior, a bohter-narrator wspina się na cerkiewna wieżę, ska obserwuje okolice i gdzie udaje mu się przeczekać wizytę żołnierzy. Spotyka się z Małym i Kostkiem. Potem cała trójka znajduje leżącego na ścieżce Gąsiora. Tylko Wasyl zdołał uciec. Trafiają do opuszczonego kamieniołomu. Gąsiora trzeba nieść. Kończą się im papierosy. Starsznie sypie śnieg. Jakimś cudem odnajduje ich Wasyl Bandurko - był w wiosce, przywiózł fajki i jedzenie. Kostek i Wasyl kłóca się, wybiegają na zewnątrz i giną spadając z urwiska. Reszta bohatrów wyrusza w dalszą drogę. Czy uda i msię dojść tam gdzie chcą? Czy ktoś odnajdzie ich ślady?
Więcej streszczeń na temat Biały kruk