" Świat według Garpa" to
powieść, w której nietrudno się zakochać. Napisana z rozmachem, surrealistycznym poczuciem humoru,
o niepowtarzalnym klimacie.Historię swą rozpoczyna Irving od zapoznania czytelnika z Jenny Fields, pielęgniarką szpitala wojskowego. Nieznosząca mężczyzn, mocno wyemancypowana Jenny, dokonuje w niecodziennych okolicznościach "gwałtu" na umierającym lotniku. Pragnie dziecka, jednak za wszelką cenę chce uniknąć życia z mężczyzną. I oto dziewięć miesięcy później na świat przychodzi upragniony syn, a swe nietypowe imię zawdzięczać on będzie jedynym słowom, jakie ranny lotnik był w stanie wypowiedzieć gdy trafił pod opiekę Jenny : "garp!".Wkrótce Jenny otrzymuje stanowisko pielęgniarki w szkole, zamieszkuje tam wraz z dojrzewającym synem. Pracuje jednocześnie nad swą autobiografią ( "Seksualnie podejrzana"), która w przyszłości ma przynieść jej rozgłos i uwielbienie feministek. Także Garp postanowi zostać pisarzem, jednak w przeciwieństwie do matki, droga do kariery nie będzie usłana różami.Wiele lat później Garp poślubi Helen Holm, córkę trenera wf-u, jedynego mężczyzny z jakim przyjaźniła się Jenny. Ich wspólne życie stanie się pasmem absurdalnych wypadków, wzruszeń i tragedii... Nie chcę opisywać szczegółów tej historii, aby nie popsuć Czytelnikowi rozkoszy kontemplacji tak genialnej powieści.Książka Irvinga dotyka najróżniejszych tematów. To niecodzienne spotkanie z miłością i nienawiścią, oddaniem i zdradą, narodzinami i śmiercią. Opowiada o lękach rodzicielstwa, niepokoju i szaleństwie, obnaża najróżniejsze formy seksualności człowieka, uczy tolerancji, pokazuje, że każdy niepozorny nawet ruch ma swoje konsekwencje. Porusza tak delikatne tematy jak śmierć dziecka i kalectwo, uczy trwania z poczuciem winy i tego, że nie da się zbudować życia od nowa. W książce Irvinga rodzimy się i umieramy, boimy się i radujemy.To niesamowite z jaką pogodą i wrażliwością została opisana historia Garpa. Na jednej stronie płaczemy ze śmiechu, na następnej przełykamy gorzkie łzy. Kiedy lektura dobiega końca, w brzuchu fruwają dziwne motyle, człowiek czuje, że już nigdy nie będzie taki jak przed Garpem. Ale przede wszystkim- chce się żyć. I kochać to życie.