Głównym bohaterem Łuku Triumfalnego jest Ravic, niemiecki lekarz - uchodźca, ukrywający
się w Paryżu przed totalitarnym reżimem.
Powieść zaczyna
się w momencie, gdy spotyka on pewnej mglistej nocy samotną, zagubioną kobietę - Joannę Madou. Ravic postanawia choć na jedną noc zapewnić jej schronienie. Jest nieco zdystansowany. Nie chce pakować się w przypadkowe, nietrwałe związki. Hotel, w którym mieszka jest przystanią dla uchodźców takich jak on. Tu nikt nie pyta o paszport, gdyż większość go po prostu nie ma. Nazajutrz Ravic wychodzi do kliniki, w której pracuje. Wykonuje tam operacje wyręczając w tym chciwego i dość nieumiejętnego lekarza. Z całej sumy pieniędzy otrzymywanych z operacji Ravic dostaje zawsze tylko niewielką jej część. Tam też pracuje jeden z nielicznych przyjaciół Ravica - dr Veber. Gdy wraca do hotelu napotkana nocą kobieta wciąż przebywa w jego mieszkaniu. Postanawia dowiedzieć się o niej czegoś więcej. Okazuje się, że niedawno przyjechała ze swoim chłopakiem do Paryża. Niestety jej ukochany zmarł ostatniej nocy i jego ciało wciąż leży w hotelu, który wspólnie wynajęli. Ravic udaje się do tego miejsca wraz z Joanną. Zabiera stamtąd wszystkie jej rzeczy, wynajmuje dla niej nowy pokój w innym hotelu i załatwia pracę w Szeherezadzie, miejscowym barze, w którym pracuje jego znajomy - Morozow. Na koniec zajmuje się sprawą pogrzebu jej niedawnego ukochanego. Od tego momentu w Ravicu jak i w pannie Madou następuje niezwykła przemiana. Przyjdzie im nie raz się jeszcze spotkać, a zwykła pomoc zamieni się w gwałtowne uczucie. Tymczasem Ravica czekają kolejne, lekarskie obowiązki. Na stół operacyjny trafia jego dawna przyjaciółka. Niestety, pomimo operacji nie udaje się odratować umierających organów. Postanawia nie mówić jej prawdy. Gdy po paru tygodniach kobieta czuje się lepiej, jednym z jej życzeń jest, aby Ravic wziął ją do Szeherezady. Tam bohater spotyka po raz pierwszy od paru miesięcy Joannę. Widzi w niej inną kobietę niż na początku. Stała się obiektem westchnień wielu mężczyzn, bił od niej niesamowity blask pożądania i pewności siebie. Zaczynają się spotykać. Parę dni później Ravic zdobywa podstępem więcej pieniędzy niż dotychczas, szantażując lekarza, za którego wykonuje operacje. Przeznacza je na wspólny wyjazd z Joanną do Cannes. Tam ich uczucie rozkwita. Joanna darzy Ravica wręcz czystą naiwną miłością. Jej wybranek natomiast ciągle boi się tego uczucia, uważając je za coś nietrwałego. Zdaje sobie sprawę, że Joanna kiedyś od niego odejdzie i pomimo, że z czasem się w niej zakochuje, nie mówi jej o tym. Gdy wracają, Ravic pomaga przypadkowo napotkanej na ulicy rannej osobie. Zdaje sobie sprawę, że gdy przybędzie policja, powinno go tu nie być, gdyż ci będą chcieli wyciągnąć od niego jakieś dane, których nie może podać. Nie udaje mu się jednak uciec z miejsca wypadku i zostaje zabrany na posterunek, gdzie okazuje się, że nazwisko Ravica jest nieprawdziwe, że nie posiada dowodu tożsamości, przez co tym samym zostaje deportowany do swego ojczystego kraju. Joanna nigdy mu tego nie wybacza. Mijają trzy miesiące, gdy Ravic wraca. Zewsząd czuć zapach nadchodzącej wojny. Ostatni bastion dla uchodźców, jakim jest Francja ma stać się wkrótce ofiarą niemieckiego ataku. Ravic postanawia odszukać Joannę. Dowiaduje się, że ta ma nowego kochanka, nową pracę i mieszkanie. Czuje się zraniony, choć przewidywał, że tak to się właśnie skończy. Gdy dochodzi do spotkania, Joanna tłumaczy mu, iż nie może opuścić mężczyzny, z którym obecnie żyje, gdyż za wiele mu zawdzięcza. Jednocześnie nie może zapomnieć o Ravicu, jest on dla niej niezdobytą twierdzą i tajemnicą, która pociąga. Ravic postanawia zostawić pannę Madou. Jego serce umiera, a zarazem odradza się w ogniu samotności. Bohater kontempluje każdy szczegół rzeczywistości. Odkrywa, że jest mnóstwo innych rzeczy, dla których warto żyć. Pewnego dnia spotyka Haakego, gestapowca, który znęcał się nad Ravicem podczas licznych przesłuchań. Zamieniają kilka słów, Haake nie poznaje swej ofiary. Ravic postanawia zostawić mu swój numer, by ten zadzwonił, gdy wróci do Paryża. W bohaterze następuje seria gwałtownych uczuć. Chcąc zemścić się za wszystkie godziny niewoli postanawia go zabić. Układa misterny plan. Pomaga mu w tym wszystkim jego przyjaciel Morozow. Wynajmuje pokój w innym hotelu i samochód. Do czasu ponownego przyjazdu Haakego bohater prowadzi nerwową walkę z samym sobą. Stara się nie myśleć o tym, co ma nastąpić. Gdy nadchodzi sądny dzień, w którym Haake miał pojawić się w Paryżu, Ravic nie otrzymuje od niego żadnego znaku. Postanawia przejść się ulicami swojego miasta. W końcu, gdy trafia do jednego z barów, znajduje przypadkiem podpitego Haakego. Postanawia odwieźć Niemca do hotelu. Po drodze wjeżdżają do pobliskiego lasu. Ravic wykorzystując upojenie oprawcy i uderza go kilka razy w plecy, wsadza do bagażnika i zabija. Martwe ciało zakopuje w lesie. Wspomnienia zostają pogrzebane. Ravic czuje się spełniony, wygrywając tę największą walkę swojego życia. Tymczasem sytuacja w Europie pogarsza się. W ostatnich dniach spokoju Paryż jest miastem opustoszałym. Mieszkańcy nocą wyłączają światło, by nie narażać swych domów na bombardowanie. Jednej z takich nocy umiera Joanna. Przed śmiercią, zdenerwowana dzwoni do Ravica, by ten przyszedł do niej. Gdy Ravic przybiega na miejsce Joanna leży na ziemi postrzelona przez swojego kochanka. Bohater zabiera ją do kliniki. Ta szepcząc do Ravica słowa pełne miłości umiera. W kilka sekund odżywają w nim wspomnienia. Nie może sobie wybaczyć, że pozostawił ją z obcym mężczyzną przez ten cały czas. Wychodząc z kliniki prosi Vebera, by pochował Joannę. Gdy wraca do swojego hotelu zostaje zatrzymany przez policję. Nie ucieka. Podaje nawet swoje prawdziwe nazwisko ukryte dotychczas pod pseudonimem Ravic - Ludwik Fresenburg. Nie interesuje go już, co przyniesie przyszłość. Czuje się wolny i wyzwolony w swym sercu i umyśle.