„Jądro ciemności” jest opowiadaniem kapitana Marlowa, który opisuje swe ciemne
przygody przed przyjaciółmi na statku zakotwiczonym na Tamizie. Jego przeżycia zaczynają
się gdy nie może znaleźć pracy na żadnym okręcie. Wówczas postanawia zrealizować marzenie swego dzieciństwa – podróż odkrywczą na Czarnym lądzie. Dzięki pomocy ciotki udaje mu się zdobyć posadę kapitana statku rzecznego Kampani Handlowej w Afryce. Po uciążliwej i przygnębiającej podróży udaje mu się dotrzeć do stacji na rzecy, z której zaczynały się wszystkie wyprawy po towar. Towarem tym okazała się kość słoniowa. Marlow poznaje szefa tej stacji, oraz wielu oczekujących na swą misję po kość słoniowa. Atmosfera tego miejsca poraziła bohatera; myślał że zstąpił na dno piekieł. Widok umierających z głodu, już nie nadających się do pracy murzynów, ludzi, którzy pod pozorem niesienia zdobyczy cywilizacji ograbiają i niszcza ten kraj, tajemniczej siły wybujałej, nie do opanowania przez
człowieka przyrody przekonały go, że źle trafił, że ideały rozminęły się z rzeczywistością. Na dodatek okazało się, że jego statek zatonął i musi go wydobyć z dna i naprawić. W czasie kilkumiesięcznej pracy nad wrakiem do jego uszu dotarły wieści o Kurtzu. Wszyscy o nim mówili, jedni z zazdrością, inni z podziwem a jeszcze inni ze strachem. Ów Kurtz otrzymawszy misję handlową w głębi Afryki, zadziwił wszystkich przysłaniem takiej ilości kłów słonia, że przewyższyła ona zdobycze wszystkich razem wziętych agentów. Następne wieści o najlepszym handlarzu zniepokoiły kierownictwo firmy. Wieści mówiły, że zachorował, że stosował niedopuszczalne środki aby zdfobyć towar. Gdy Marlow naprawił statek wyruszyła wyprawa w górę rzeki do stacji Kurtza. Ta nierzeczywista podróż poza cywilizację do jądra ciemności, w zderzeniu z którą każdy człowiek mógł poznać prawdę o sobie zmieniła życie bohatera. Po wielu perypetiach, gdy zbliżali się do tajemniczej bazy zostali zaatakowani przez tubylców gradem strzał. W czasie tego ataku zginął sternik statku. Później okazałoo się, że atak był rozkazem samego Kurtza, który myślał, że ekipa ratownicza przestraszy się i zawróci z drogi. Jednak statek dotarł do bazy, gdzie okazało się, że jej dowódca jest ciężko chory. Marlow dowiedział się również, że Kurtz zdobył posłuch u murzynów, którzy uwazali go za boga i przy ich pomocy łupił całą okolicę aby zdobyć kość słoniową. Ten podziwiany handlowiec pozbył się wszelkich hamulców, zatracił się w dzikości upodabniając się do swych poddanych. Był jakby opętany, samotny w swym opętaniu, pomimo miłości dzikich, którzy nie chcieli aby ich opóścił. Gdy chorego wsadzono na statek i zaczęli odpływać tłum murzynów wpadł w szał z rozpaczy. W czsie podróży Marlow, choć potępiał go i uważał za groźnego zbliżył się do niego. Rozumiał, że w kazdym człowieku jest ta dzikość, tylko nie każdy odważy się przekroczyc cienką grranicę między dobrem a złem. Właśnie wtedy był świadkiem agoni tego opętanego człowieka, gdy nie widział już światła i wyszeptał słowa: „Zgroza! Zgroza!”, jakby widział coś strasznego. Marlow po powrocie z Afryki i ciężkiej chorobie udał się do narzeczonej Kurtza. Tam z przerażeniem spostrzegł, że jego ukochana nadal rozpacza i ciągle uważa go za wspaniałego i genialnego człowieka. Pomimo chęci, Marlow nie powiedzał całej prawdy o umarłym widząc cierpienie i miłość na twarzy jego narzeczonej. Książka Conrada jest wieloznaczna i przedstawia wiele problemów: zakłamaną misję cywilizacyjną wobec autochtonów, problematyczną wyższość moralną białego człowieka oraz zło, które kryje się w każdym z nas, tylko, że nie każdy ma odwagę i sposobność być sobą.