Powieść utrzymana w konwencji dramatu wojennego. Will Knott wspomina wydarzenia z okresu drugiej
wojny światowej, kiedy to
jako sierżant armii amerykańskiej walczył na froncie zachodnim. Jest dowódcą drużyny zwiadowczej w której skład, poza nim wchodzi 5 najbardziej inteligentnych, bardzo młodych jeszcze żołnierzy pułku: Melvin Gordon, Stanford Schutzer, Bud Miller, niedoszły ksiądz "Ojciec" Paul Mundy i "Matka" Vance Wilkins. Akcja powieści toczy
się w grudniu 1944 roku, na krótko przed niemiecką ofensywą w Ardenach. Drużyna dostaje zadanie zajęcia pałacyku, leżącego sercu ardeńskiego lasu, w pobliżu szopy, gdzie, jak podejrzewa dowództwo, może znajdować się placówka obserwacyjna wojsk niemieckich. W drodze do pałacu żołnierze znajdują ciała dwóch żołnierzy - niemieckiego i amerykańskiego - splecione ze sobą jak gdyby tańczyli. Jest to jedna z najbardziej symbolicznych scen utworu. Po dotarciu do celu żołnierze zajmują budynek i Knott ustala warty. Podczas jednej z nich, w nocy, słyszą głosy niemieckich żołnierzy. Niemcy krzyczą do nich życząc im dobrej nocy, co wprawia drużynę w osłupienie. Następnego dnia Knott, Gordon i Shutzer idą na rekonesans i odkrywają że hitlerowców jest siedmiu i ukrywają się w domku myśliwskim. W drodze powrotnej natykają sie na niemiecki patrol który mierzy do nich z karabinu, ale nie strzela. Amerykanie uciekają gubiąc troche sprzętu. Shutzer oferuje że wróci po niego, przy okazji lepi ze śniegu bawłana - karykature Hitlera. W nocy podczas pełnienia warty Niemcy znowu podchodzą bardzo blisko, znowu mają doskonałą okazję do zabicia członków drużyny, ale zamiast tego rozpoczynają wojnę na...śnieżki. Odchodzą zostawiając po sobie swoją karykaturę Hitlera, lornetkę i mape, zgubione przez Knotta. Na mapie zaznaczają krzyżykiem swoją siedzibę na znak że chcą sie spotkać. Idą Knott i Schutzer, który zna jidysz i potrafi się dogadać z Niemcami. Proponują oni że się poddadzą, gdyż nie chcą już uczestniczyć w wojnie, ale żadają by przyszedł do nich oficer. Amerykanie charakteryzują Millera na dowódcę i jeszcze raz idą spotkać się z Niemcami. Tam omawiane są szczegóły ich kapitulacji - ma ona odbyć sie po pozorowanej strzelaninie. Knott, Gordon, Miller, Mundy i Shutzer chcą aby cały splendor pojmania niemieckiej drużyny spadł na "matkę", który najciężej znosi trudy
wojny i jako jedyny ma żonę. Nie mówią mu o tym w obawie że się nie zgodzi. Nadchodzi moment zaplanowanego wziecia Niemcow do niewoli. Wilkins zostaje w pałacu na straży, reszta rusza do domku myśliwskiego. Amerykanie i Niemcy strzelają w powietrze imitując walkę. W pewnym momencie jeden z hittlerowców pada - Wilkins usłyszał strzały i przybiegł myśląc że koledzy są w pułapce. Następuje prawdziwa strzelanina w wyniku której ginie 6 Niemców i Mundy a ostatni Niemiec i Shutzer są ciężko ranni. Druzyna zabiera ich do pałacyku. Tam czekają na nich dowódcy - major Love i porucznik Ware. Zabierają Shutzera i żołnierza niemieckiego. Knott rekomenduje Ware''owi Wilkinsa jako bohatera, który uratował ich wszystkich (taką wersję wydarzeń żołnierze postanowili utrzymywać). Następnego dnia drużyna zmuszona jest uciekać przed ofensywą niemiecką. Po drodze obydwa ich jeepy mają wypadek. Zrozpaczeni żołnierze, otoczeni przez Niemców, przebierają się za sanitariuszy Czerwonego Krzyża i transportują zmarłego Mundy''ego aż docierają do pozycji amerykańskich. W końcu trafiają do swojej jednostki, gdzie dowiadują się że Shutzer zmarł a Wilkins został odznaczony Brązową Gwiazdą.Bardzo wzruszająca książka, ukazuje bezsens wojny, głupotę i niekompetencję dowódców wysyłających młodych ludzi na pewną śmierć. Z drugiej strony autor przedstawia czytelnikowi siłę przyjaźni jaka zawiązała się między sześcioma młodymi, ledwie dorosłymi mężczyznami, intelektualistami, wyrwanymi z sielankowego życia wprost w samo serce wojny...