Charakterystyka Marcina Borowicza cz.1 Marcin Borowicz, jeden z głównych bohaterów „Syzyfowych prac"
Stefana Żeromskiego, był synem zubożałego szlachcica z Gawronek, ukochanym i rozpieszczanym przez rodziców jedynakiem. Poznajemy go jako chłopca ośmioletniego. Jak na swój wiek był duży i muskularny, może z niezbyt piękną, ale inteligentną i miłą twarzą o czarnych iskrzących się oczach ocienionych gęstymi brwiami. Włosy nosił krótkie, przystrzyżone „na jeża". Beztroskie dzieciństwo, miłość
matki i czuła opieka ojca ukształtowały w nim takie cechy osobowości, jak: silnie rozwinięta uczuciowość, wyobraźnia, serdeczność. Obcowanie z pięknym krajobrazem świętokrzyskim wyrobiło w nim wrażliwość na piękno przyrody. Równie ważnym czynnikiem działającym na osobowość chłopca była patriotyczna atmosfera domu szlacheckiego, opowiadanie o cierpieniach przeżytych dla ojczyzny, utracie fortuny pradziadowskiej po powstaniu, więzieniach i krzywdach.
Kiedy zostaje oddany na naukę w Owczarach, czuje się osamotniony. Uwidacznia się też brak samodzielności malca i skłonność do załamań psychicznych. Po wyjeździe rodziców Marcinek był zrozpaczony, nie mógł w cudzym mieszkaniu odnaleźć nic znajomego, nie mógł zrozumieć, po co rodzice go tu przywieźli. Później w jego osobowości pojawiają się też cechy bierności, bezwolnego poddawania się zarządzeniom nauczyciela, pana Wiechowskiego i jego żony. Chłopiec stara się ukryć ogromną tęsknotę za rodzicami, wypełniać polecenia, aby uniknąć „długiego, opryskliwego, pełnego niepojętych wyrazów kazania".
Natomiast już w środowisku gimnazjum klerykowskiego jest uczniem obowiązkowym, starającym się wypełniać swoje zadania. Uczył się aż do osiągnięcia perfekcji głownie na pamięć, jak tego wymagały ówczesne władze szkolne. Mimo tych wysiłków Marcina nękały liczne troski związane z poczuciem samotności na stancji wśród kolegów oraz z powodu kłopotów z matematyką. Często budził się w nocy, widząc nauczyciela i siebie przy tablicy, co napawało go panicznym strachem. Wrażliwość, niedojrzałość charakteru i brak samodzielności były przyczyną tych cierpień chłopca.
Ostoją i opoką Marcina była jego matka. Jej opiekę i troskliwość wyczuwał na każdym kroku: w drodze do szkoły elementarnej w Owczarach, w czasie egzaminów wstępnych, podczas rozstań spowodowanych zajęciami szkolnymi. Chłopiec zawsze okazywał głęboką miłość i przywiązanie do matki. Wyrazem tych uczuć jest piękne wyznanie syna podczas podróży z matką z Klerykowa do Gawronek na Zielone Świątki.
Śmierć matki spotęgowała uczucie osamotnienia, wywołała ból, żal i rozpacz. W ślad za tymi przeżyciami postępowało zaniedbanie się w nauce. Jednocześnie Marcin związał się z kolegami, którzy wywierali na niego zły wpływ. Najważniejsze stało się oszukiwanie nauczycieli, ściąganie, podpowiadanie, wagary i uciekanie z kościoła. Cechy Marcina, które uwydatniają się po śmierci matki, to słabość woli i charakteru wymagającego oparcia na drugiej osobie i podatność na wpływy.
Ciąg dalszy w części drugiej