Proza Ballarda zawsze jest niebanalna, głęboka i często mroczna, skłaniająca do refleksyjnego myślenia. Nie inaczej jest
z głośną powieścią “W pośpiechu do raju” w której wizja powszechnego szczęścia przeradza
się w wiejący grozą koszmar.
Na lotnisku w Honolulu szesnastoletni Neil Dempsey spotyka ekscentryczną Barbarę Rafferty, lekarkę i żarliwą aktywistkę ruchu obrony praw zwierząt. Zaintrygowany jej zaangażowaniem w ochronę albatrosów udaje się wraz z nią oraz Hawajczykiem Kimo na niewielką wysepkę Saint-Esprit, gdzie Francuzi mają zamiar przeprowadzić próby z bronią atomową. Znajdują się tam również gniazda lęgowe albatrosów. W trakcie manifestacji jeden ze znudzonych Francuzów dobywa broni i strzela, raczej przypadkowo raniąc Neila w stopę.
Po powrocie do Honolulu Neil trafia do szpitala a
doktor Barbara podnosi olbrzymią wrzawę medialną, czyniąc z chłopca bohatera i sprawiając, że niewielką wysepką na Pacyfiku zaczyna interesować się coraz więcej osób. Pod sztandar lekarki ściągają różnej maści niebieskie ptaki i niespełnieni marzyciele. Lecz nie wszyscy są przychylni lekarce. Leżąc w szpitalu Neil dowiaduje się z pewnego artykułu w gazecie, że przed laty doktor Barbara, pracując w domu opieki społecznej spowodowała przedwczesny zgon kilku podeszłych wiekiem pacjentek. Otrzymała wyrok w zawieszeniu ale pracy musiała szukać za granicą, przyznała bowiem bez ogródek że w swoim postępowaniu nie widzi niczego nagannego. Pomogła po prostu starym organizmom zaznać zasłużonego odpoczynku. Od tej pory staje się odludkiem.
Tymczasem dzięki niespożytej energii i umiejętnemu podgrzewaniu atmosfery udaje jej się pozyskać od sponsora statek i prosi Neila, aby ze starannie wyselekcjonowaną załogą ponownie towarzyszył jej na wyspę. Tym razem protest ma przyjąć formę jej okupacji. Zafascynowany kobietą Neil wyraża zgodę. Towarzyszą im aktywistka z Francji Monique, para japońskich biologów o nazwisku Saito oraz amerykański obieżyświat David Carline. Nauczona doświadczeniem lekarka zabiera również ze sobą ekipę filmową. Podczas dopływania do wyspy taranuje ich francuska kanonierka. Jeden z członków ekipy filmowej wypada za burtę i tonie, a uszkodzony statek osiada na rafie. Taśma z tego wydarzenia porusza cały świat. Pod naciskiem opinii publicznej Francuzi opuszczają wyspę, a ekipa lekarki staje się symbolem walki o nową Arkadię.
Rosnąca popularność ma swoje negatywne strony. Na wyspę przybywają tłumy ciekawskich, wśród których nie brakuje narkomanów i podstarzałych hippisów. Z całego świata płyną nieprzydatne do niczego dary. Wyspa zaczyna przypominać skrzyżowanie wesołego miasteczka z domem wariatów. Lekarka, chcąca stworzyć tu rezerwat albatrosów i ostoję dzikiej przyrody, wpada rozpacz i wszelkimi sposobami stara się nakłonić niepożądanych gości do odpłynięcia. W końcu nakazuje Neilowi wyrzucić całą zgromadzoną żywność do morza. Przynosi to zamierzony efekt i na wyspie, prócz ekipy doktor Barbary, pozostaje jedynie czwórka niemieckich hippisów. Pozostawiona wreszcie samej sobie lekarka przystępuje do realizacji własnego, skrywanego głęboko eksperymentu. Ponieważ wyspiarze muszą utrzymywać się sami, wszyscy członkowie otrzymują precyzyjnie określone zadania. Oprócz badań naukowych uprawiają ziemię i zbierają żywność. Przybywający coraz rzadziej na wyspę reporterzy są grzecznie wypraszani.
Tymczasem początkowa idylla szybko się kończy. Na wyspie zaczyna brakować żywności a do obozu dołączają jeszcze dwie Niemki z kalekim dzieckiem. Doktor Barbara zachowuje się coraz bardziej apodyktycznie, mają też miejsce dziwne wydarzenia. Przybyły z odwiedzinami do córki ojciec Monique zapada na tajemniczą chorobę i wkrótce umiera. Część wyspiarzy podejrzewa, że został zamordowany. Doktor Barbara upiera się, iż przybył już poważnie chory. Lecz kiedy ktoś dusi kalekie dziecko jednej z Niemek, nikt nie ma wątpliwości że to dzieło lekarki. Ta ucieka i kryje się w jednej z jaskiń. Po jej odejściu rezerwat z wolna popada w ruinę. Wciąż zafascynowany silną osobowością lekarki Neil odnajduje ją i przez jakiś czas mieszkają razem. Kobieta po mistrzowsku manipuluje młodym i naiwnym chłopakiem, wprowadzając go w swoją szaleńczą ideę państwa kobiet. Według niej, czas mężczyzn już przeminął a ona jest tą, która ma tego dowieść.
Kiedy wbrew jej obawom Francuzi nie powracają, jakby nigdy nic ponownie obejmuje rządy silnej ręki i już nieskrępowanie kontynuuje eksperyment. Wyspa zamienia się w swoisty gułag, w którym doktor Barbara sprawuje władzę absolutną. Mężczyźni po kolei zapadają na tajemniczą chorobę i umierają, jedynie przed Neilem lekarka stawia zadanie specjalne. Ma on mianowicie zapłodnić pozostałe kobiety, powiększając tym samym populację wyspy. Poddane przez doktor Barbarę praniu mózgu kobiety godzą się na to, nie wyłączając wdowy po profesorze Saito. Dokonawszy tego, czego po nim oczekiwano Neil spotyka się ze strony kobiet z jawną wrogością i zmuszony jest uciekać w góry. Odmienione nie do poznania kobiety urządzają na niego prawdziwe polowania. Do obozu powraca jedynie okazjonalnie, podkradając resztki żywności. Podczas jednej z takich wizyt odkrywa zakopane niedbale w prywatnym ogrodzie lekarki zwłoki obydwu Niemców i Amerykanina. Chociaż najwyraźniej zostali zamordowani, chłopak wciąż nie może wyzbyć się złudzeń co do doktor Barbary. Nie przyjmuje do wiadomości że lekarka najwyraźniej oszalała, a sprawy na wyspie wymknęły się wszelkiej kontroli. Pewnego dnia widzi unoszący się nad obozem słup czarnego dymu. Okazuje się że zabudowania obozowe spłonęły a obie Niemki, Monique oraz pani Saito leżą martwe w swoich namiotach, otrute przez doktor Barbarę. Sama lekarka w niezrozumiałym szale szatkuje maczetą ledwie żywe, bo również zarażone jakąś chorobą albatrosy. Śmierci unikają jedynie dwie świeżo przybyłe z Nowej Zelandii wolontariuszki, którym Neil ratuje życie. Taką sytuację zastaje Marynarka Francuska, przybywająca na wyspę by ponownie objąć ją w posiadanie. Neil raz jeszcze zostaje mimowolnym bohaterem, a po lekarce ginie wszelki ślad. Chociaż chłopak wie, że w ucieczce przed odpowiedzialnością ukrywa się jednej z jaskiń kłamie, iż widział ją jak wchodziła do wody by się utopić. Francuzi wierzą jego słowu i odstawiają do szpitala na Honolulu. Walka Neila o naprawę świata dobiega końca. Ale czy kończy się jego fascynacja osobowością lekarki?