Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Powieści I Nowele>Ludzie bezdomni-wyjaśnienie tytułu

Ludzie bezdomni-wyjaśnienie tytułu

artykułu Streszczenie   według:Aave3     Autor : Stefan Żeromski
ª
 
Tytułową „bezdomność" można rozpatrywać pod wieloma aspektami. Cóż to bowiem znaczy? Bezdomny – w najprostszym tego słowa znaczeniu - to ktoś pozbawiony dachu nad głową. Dom – to również ojczyzna, czyli w tym sensie bezdomnym można nazwać kogoś zagrożonego jej utratą. W przenośni nazywamy też domem rodzinę. Ludzi, którzy nigdy nie zaznali ciepła domowego ogniska, pozbawionych najbliższych, można nazwać bezdomnymi.

Czy w powieści odnajdujemy odpowiedniki powyższych znaczeń? Co prawda Tomasz Judym jako pierwszoplanowy bohater powieści skupia na sobie główne zainteresowanie autora, częściowo nawet uosabia los Żeromskiego, który w młodzieńczym wieku doświadczył wielu przeciwności losu i bardzo przeżył stratę rodziców, ale w tytule powieści czytamy „Ludzie bezdomni"...

I rzeczywiście postaci, które odpowiadałaby temu pierwszemu pojęciu bezdomności, w sensie braku schronienia, jest bardzo wiele. To biedota miast i wsi – Paryża, Warszawy, Cisów – nędzarze żyjący pod mostami, w parkach, podejrzanych zaułkach, obskurnych noclegowniach, ulicznicy, zbierający niedopałki, aby wytrząsnąć z nich resztę tytoniu i sprzedać przechodniom, robotnicy z brudnych, otoczonych bajorami „hotelami".

Ludzi pozbawionych ojczyzny, stron rodzinnych, pozbawionych tożsamości narodowej także spotykamy w powieści. Przecież Wiktor, brat Judyma, musiał wraz z rodziną wyemigrować, aby uniknąć represji za działalność konspiracyjną. Do tej grupy bezdomnych należy też Leszczykowski (Les), były uczestnik powstania.

I w końcu bezdomność psychiczna, brak rodziny, niemożność porozumienia się z ludźmi, którzy nas otaczają, wyobcowanie. Ludzi, których nękają takie problemy jest w powieści co najmniej kilkoro.

Prezentuje ich inżynier Korzecki, przyjaciel Judyma. Ten intelektualista-dekadent, który nie mógł odnaleźć sensu życia, targany wewnętrznym niepokojem, daremną walką ze strachem samotności i lękiem przed śmiercią a także nie potrafiący pogodzić się z wszechobecną podłością i krzywdą, ucieka od świata, popełniając samobójstwo.

Brak ogniska domowego i samotność stały się także udziałem Joasi Podborskiej. Wcześnie straciła rodziców, zmuszona troszczyć się sama o swój los, boryka się z trudami życia nauczycielki domowej, zdobywa wykształcenie. Pragnienie posiadania własnego domu towarzyszy jej stale i stąd jej radość, gdy widzi tę możliwość, niestety daremną, w małżeństwie z Judymem.

Bezdomny w tym znaczenie jest przede wszystkim Tomasz Judym. Nigdy nie osiągnął stabilizacji życiowej, chociaż miał taką możliwość (związek z Joanna Podborską). Nie chciał zostać dorobkiewiczem, nie potrafił znaleźć sobie miejsca w społeczeństwie, żył z kompleksem niskiego pochodzenia. Samotność doktora jest jednak bezdomnością z wyboru, a nie z konieczności. Świadomie odrzucił możliwość założenia rodziny, postanowił bez reszty oddać się potrzebującym.

Jak wynika z powyższych rozważań wizja bezdomności nie dotyczy tylko głównego bohatera, rozciągnięta jest w powieści na cały obraz rzeczywistości. Podkreśla pesymistyczny wydźwięk powieści. Okazuje się bowiem, że ludzie najbardziej wartościowi skazani są na klęskę, poniżenie i niełaskę.
Opublikowano dnia: 31 maja, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Komentarz Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.