Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Powieści I Nowele>Narrator w opowiadaniach T. Borowskiego

Narrator w opowiadaniach T. Borowskiego

książki Streszczenie   według:eja111     Autor : Tadeusz Borowski
ª
 
Przykładem człowieka zlagrowanego, całkowicie przystosowanego do sytuacji
obozu, pogodzonego z nią, jest narrator wszystkich opowiadań - Tadek. Jest to stu-
dent polonistyki, poeta, przywieziony do obozu z Warszawy. Jak widać, istnieje zgod-
ność biografii Tadka-narratora z. życiem Tadeusza Borowskiego, ale identyfikacja tych
dwóch postaci nie jest możliwa. Taka kreacja narratora służy wzmocnieniu wymowy
opowiadań, swoistej prowokacji, podkreśleniu wpływu sytuacji obozowej na zacho-
wanie człowieka.
Tadek przystosował się do rzeczywistości obozowej, poznał w pełni jej prawa,
dostosował się do jej wymagań. Zdobył uprzywilejowaną pozycję jako sanitariusz,
potem jako vorarbeiter czyli pomocnik kapo. Tadek dumny jest ze swojej umiejętności
życia w obozie, urządzenia się w nim. Nie głoduje, może zawsze zdobyć coś do jedzenia i nie zależy mu na przydziałowej zupie z pokrzyw, o którą walczą inni
więźniowie. Wic. jak oszukać pilnujących esesmanów, jak symulować pracę. Nic nosi obozowych łachmanów, lecz solidne ubranie ukradzione z magazynów lub zdobyte
na rampie. Jest doskonale zorientowany w możliwościach wymiany różnych przed-
miotów. Zaradność i zdobyta dzięki niej uprzywilejowana pozycja jest dla Tadka
powodem do dumy, a zarazem pogardy dla więźniów stojących niżej w hierarchii obozowej, zwłaszcza dla tzw. muzułmanów - ludzi fizycznie i psychicznie wynisz-
czonych, dogorywających, przeznaczonych na rychłą śmierć.
Dowodem pełnego utożsamienia się narratora z rzeczywistością obozową jest jego język - slang obozowy, „swoiste obozowe esperanto", w którym wiele jest pojęć
nie istniejących w języku ogólnym, bo określających zjawiska nic istniejące w rzeczy-
wistości normalnej - wybiórka, Kanada, pipę!, meldung, post, komin, rampa.
Przystosowanie do obozu nie oznacza jednak jego pochwały. Tadek ma świado-
mość zła. w którym uczestniczy, patologii własnych zachowań. Wie, że żyje w jakiejś
oszukańczej rzeczywistości, która jest „nieprawdą i groteską".
Tak jak inni więźniowie tęskni do „świata, w którym jest miłość drugiego czło-
wieka, spokój od ludzi i odpoczynek od instynktów". Żyje nadzieją, że taki świat na-
dejdzie, że wrócą prawa człowieka.
Opublikowano dnia: 06 lutego, 2009   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.