Edward Lear to jeden z najbardziej tajemniczych angielskich poetów. Urodził
się 12 V 1812 r. w podlondyńskim Highgate. Oprócz poezji uprawiał także malarstwo, zresztą z bardzo dobrym skutkiem. Pozostawało ono w bliskim związku z jego literacką twórczością. Zwykł bowiem sam ilustrować swoje dzieła. Zapewne dlatego, że nikt inny nie zdołałby oddać subtelnych oparów absurdu, jakimi nasycona jest jego poezja. Edward Lear czerpał bowiem z tych samych źródeł co Lewis Carrol, Alexander Milne i T.S. Eliot, przyczyniając się wydatnie do rozwoju tzw. literatury nonsensu, która jest jednym z lepszych, angielskich wynalazków.
Pierwszy zbiór wierszy pt. „
The Book of Nonsense” wydał w 1846 r., a więc w wieku 34-ech lat. Ulubioną formą wyrazu Leara był limeryk. Krótkie, żartobliwe utwory zaskakują czytelnika na każdym kroku. To świat dziwaków, marzycieli, pełen przedziwnych sytuacji i pomysłów. Mnóstwo tu brawurowych skojarzeń, zabaw słownych, nieprzewidywalnych, często zupełnie nieprawdopodobnych point. Tu wszystko jest możliwe i prawdopodobne. Czytamy o panu, który uczył sowy picia herbaty, lub o innym tańczącym z muchą w takt nieistniejącego walca. Pewien dziwak w Atenach smażył jajecznicę w półbucie, a inny w chwili zmartwienia kupił sobie jelenia. Forma tych limeryków (powtarzanie pierwszej linijki na końcu utworu), może się obecnie wydawać przestarzała, jednak humor Leara nadal pozostaje świeży.
Dzisiaj, ten poeta kojarzony jest głównie jako autor wiersza o „Dongu, co ma świecący nos”. W przeciwieństwie do limeryków, utwory takie jak „O żeglarzach Dżamblach”, „Anakond ze Skwak”, „Paluszki Okruszka”, „Kaczka i kangur”, czy wspomniany wcześniej „Dong”, są długie („O żeglarzach Dżamblach” składa się z 82-u wersów) i posiadają bardzo skomplikowaną, złożoną budowę. Często występuje w nich podział na zwrotki i refren, rymy wewnętrzne, zmieniająca się rytmika. Niezwykłą rolę odgrywają w poezji Leara powtórzenia, nadające jego utworom przedziwną, leniwą melodyjność, jakby ktoś powolnym, łagodnym głosem opowiadał nam nieprawdopodobną i trochę smutną historię. Tak, bo wiersze Edwarda Leara, choć wydają się wesołe, mają jakby podskórną warstwę smuteczku, nie dużego, takiej wieczornej nostalgii. Lear ma duży dystans do siebie i świata, stąd spokój i wewnętrzna cisza jego poezji. To marzyciel, bujający w obłokach, choć, jak zapewnia w „Panu Learze” swym poetyckim autoportrecie ma umysł rozważny i chłodny.
Ogółem Edward Lear stworzył pięć ksiąg nonsensu. Pierwsza, to „The Book of Nonsense” a następnymi są, opublikowana w 1871 r. „Nonsense Songs, Stories, Botany nad Alphabets”, „More Nonsense, Pictures, Ryhmes, Botany, etc.” (1872 r.), “Laughable Lyrics” (1877 r.). Ostatni tom jego utworów, ukazał się w 1911 r., a więc już po śmierci Leara ( 29 I 1888 r. w San Remo) i nosił tytuł „Queery Leary Nonsense”.
Więcej recenzji na temat Poezja