Pewien
król zabłądził w borze podczas polowania. Kiedy właśnie biedził
się nad odnalezieniem wyjścia z lasu, spotkał starą, trzęsącą się kobietę – czarownicę. Na prośbę króla obiecała mu wskazać drogę powrotną, ale pod warunkiem, że ożeni się z jej piękną córką. Król, chcąc nie chcąc, zgodził się, chociaż obawiał się przyszłej żony.
Wkrótce też odbyło się wesele.
Młoda czarownica nie była jego pierwszą żoną. Z poprzednią król miał siedmioro dzieci: sześciu chłopców i jedną dziewczynkę. W obawie, aby nie spotkała ich krzywda ze strony macochy, umieścił je w samotnym
zamku w głębokim borze, gdzie drogę wskazywał mu zaczarowany kłębek. Jego żona dowiedziała się jednak o tej tajemnicy, przekupiwszy służących. Uszyła białe, jedwabne koszulki a do każdej z nich wszyła zaklęcie. Wyśledziła, gdzie król trzyma czarodziejski kłębek i kiedy małżonek wyruszył na polowanie, ona poszła do lasu. Dzieci, myśląc, że to ojciec się zbliża, wybiegły na spotkanie, a wtedy macocha rzuciła na nie koszulki i zamieniła chłopców w łabędzie. Zadowolona wróciła do zamku, myśląc że pozbyła się pasierbów.
Tymczasem dziewczynka nie wybiegła razem z braćmi przed zamek i w ten sposób uchroniła się przed złym czarem. Kiedy ojciec przybył w odwiedziny, opowiedziała mu o wszystkim, ale nie podejrzewał królowej o taką nikczemność. Król chciał zabrać córkę do siebie, ale ona strasznie bała się macochy i uprosiła, żeby jej pozwolił w zamku zostać choć jedną noc. Tak naprawdę jednak dobra siostra chciała uratować braci.
Natychmiast też wyruszyła, by odszukać braci. Trafiła do samotnego domku, w którym stało sześć łóżek. Znużona dziewczynka położyła się pod jedno z nich. O zachodzie słońca do izby wleciało sześć łabędzi i na kwadrans odzyskali ludzką postać. Uradowana dziewczynka rozpoznała swoich braci. Zapytała, czy nie ma jakiegoś sposobu, aby ich odczarować. Okazało się, że jest, ale warunki są bardzo trudne do spełnienia. Musiałaby przez sześć lat milczeć, nie uśmiechać się i w tym czasie zrobić sześć koszulek z astrów.
Królewna postanowiła podjąć się tego zadania. Mówić nie miała do kogo a uśmiechać się nie miała ochoty. Nazbierała mnóstwo kwiatów i zaczęła je zszywać. Zdarzyło się wkrótce, że król tego państwa zapuścił się w te strony na polowanie. Myśliwi zauważyli dziewczynę na drzewie i starali się dowiedzieć, kim ona jest. Królewna milczała. W końcu sam król usiłował z nią porozmawiać we wszystkich językach, jakie znał, ale nie uzyskał odpowiedzi. Ponieważ dziewczyna była bardzo piękna, zabrał ją ze sobą do zamku i wkrótce postanowił poślubić.
Niestety, teściowa nie polubiła synowej. Po roku, kiedy „niemowa" powiła syna, starucha wykradła jej dziecko a matce posmarowała usta krwią, oskarżając ją o ludożerstwo. Król nie uwierzył w te oskarżenia i nie pozwolił jej zrobić krzywdy. Historia jednak powtórzyła się jeszcze dwukrotnie i wtedy król nie miał już wyjścia, oddał dziewczynę pod sąd, który skazał ją na śmierć przez spalenie.
Dzień, w którym miano wykonać wyrok, był jednocześnie ostatnim z tych sześciu lat milczenia i bezradości. Wszystkie koszule były gotowe, tylko jedna pozostała jeszcze bez rękawa. Kiedy zaprowadzono ją na miejsce stracenia i szykowano się do podpalenia stosu, nadleciały nagle łabędzie, zbliżyły się do siostry na tyle, że mogła na każdego z nich zarzucić koszulę z astrów. Zły czar prysnął. Przed dziewczyną pojawiło się jej sześciu braci, tylko jeden zamiast ręki miał łabędzie skrzydło. Młoda królowa wyjaśniła wówczas mężowi, że jest niewinna, a jego trzech synów porwała teściowa i gdzieś ukryła. Wkrótce też odnaleziono dzieci, a sprawczyni porwania została stracona na stosie.
Od tego czasu król z młodą królową żyli długo i szczęśliwie.