W krainie śmiertelników greccy bogowie wykazywali się dużą inwencją. Król Koryntu Syzyf, który rozpowiadał plotki przyniesione
z Olimpu, a potem dwukrotnie chciał przechytrzyć bogów, by uniknąć śmierci (raz uwięził Tanatosa, drugi - zakazał pochówku swych zwłok) musiał jako pokutę wtaczać na wielką górę ogromny głaz. Za każdym razem tuż przed szczytem głaz staczał się, a Syzyf musiał zaczynać harówkę od nowa.
Tantal, który sprawdzając wszechwiedzę bogów, zaserwował im jako pieczyste swego synka, cierpiał głód pragnienie wśród obfitości nieosiągalnych dla niego jadła i napojów.
Herkules, który w szale zabił swoją żonę i dzieci, musiał wykonać dwanaście ciężkich prac: zabić lwa z Nemei, pokonać hydrę lernejską, złowić łanię Artemidy, wypłoszyć groźnego dzika, oczyścić stajnię Augiasza, przepędzić roje ptaków o dziobach z żelaza, okiełznać klacze króla Diomedesa, zdobyć pas królowej Amazonek — Hipolity, sprowadzić woły Gerionesa, przynieść złote jabłka z ogrodu Hesperyd i porwać piekielnego pieska — Cerbera z Hadesu. Ale Herkules mimo odbycia tak ciężkich prac nadal nie umiał postępować z kobietami (prześladował go bowiem gniew Hery), starając się o rękę jakiejś królewny, by udowodnić chyba, że jest poczytalnym, bezpiecznym kandydatem na męża, zabił brata narzeczonej. Heros został skazany na trzyletnią służbę w szatach niewieścich. Nauczyło go to respektu wobec kobiet, ale nie przyniosło szczęścia w małżeństwie. Nowa żona Dejanira oszukana przez zazdrosnego centaura Nessosa podarowała mężowi szatę zatrutą krwią stwora. Herkules zmarł w ogromnych męczarniach, szata wżerała mu się w ciało. Dejanira powiesiła się. W uznaniu zasług bogowie uczynili Herkulesa nieśmiertelnym, a rekompensując mu jego historie z kobietami, ożenili go z Hebe - boginią młodości.
Bogowie greccy przypominali z postaci i charakteru ludzi, odróżniało ich tylko to, że byli nieśmiertelni. Podlegali jednak władzy najbardziej tajemniczego greckiego bóstwa Mojry, czyli Przeznaczenia, Fatum.