Prometeusz symbolizuje bunt człowieka przeciw siłom nadprzyrodzonym. To on jest prekursorem kultury cywilizacji i postępu ludzkości, motorem wszelkiego poznania. Walczył o godność człowieka i jego niezależność, mimo że łączyło się to z poświęceniem i cierpieniem.
Zdaniem Schellinga we „Wstępie do filozofii i mitologii” dzięki poświęceniu Prometeusza ludzie zrozumieli, że sami wymyślili bogów i wreszcie mogli decydować o sobie, o własnym życiu.
Często dopatrywano się analogii pomiędzy elementami mitu o Prometeuszu i samym Prometeuszem a mitologią chrześcijańską. W Prometeuszu widziano pogański odpowiednik biblijnego Adama, a w Pandorze –Ewy. Czasami w postaci herosa widziano zapowiedź Chrystusa, a w jego cierpieniach przeczucie Kalwarii. A Klemens z Aleksandrii dopatrywał się w baśni prawd związanych ze stworzeniem świata, przekazanych w „Biblii”.
Ważnym elementem mitu jest symbolika ognia... Bechelard w swojej obiektywnej psychoanalizie posługuje się pojęciem „kompleks Prometeusza”. Ów kompleks popycha nas do tego, że chcemy wiedzieć tyle samo a nawet więcej niż nasi ojcowie i władcy. „Kompleks Prometeusza” przyczynia się zatem do postępu ludzkości i pomaga w opanowaniu przyrody.
Wieloznaczna
symbolika ognia sprawia, że mit o Prometeuszu może być odczytywany na wiele sposobów. Poza tym jest także najbardziej humanistycznym mitem w całej mitologii antyku, bo tytan staje nie po stronie bogów, a po stronie człowieka, mało tego – poświęca się dla niego, znosi cierpienie.
Mit o Prometeuszu jest ciągle żywy, bo może odnosić się dzięki symbolice ognia do prawie wszystkich dziedzin świata , a po drugie ze względu na swój humanistyczny charakter – poświęcenie się dla ludzkości.