Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Mitologia I Literatura Antyczna>Pan Tadeusz- wypracowania szkolne i maturalne temat 1

Pan Tadeusz- wypracowania szkolne i maturalne temat 1

Praca naukowa Streszczenie   według:cytrynotrynka    
ª
 
Wstęp
„Pan Tadeusz” powstał na obczyźnie, jako  wielki  wyraz tęsknoty autora  za utraconą piękną  ojczyzną. Adam Mickiewicz zestawił  tutaj w tym  utworze dwa  rózne światy – świat Soplicowa, w którym rozgrywa się  tak naprfawdę akcja dzieła, który jest dla pisarza krainą dzieciństwa,młodości, którą wspominał z nostalgią oraz  którą w dużym stopniu  zatuszował,wyidealizował. Przeciwieństwem  zaś Soplicowa jest Paryż, który jest tutah  przybliżony w „Epilogu” poematu. Światy te zostały ukazane w epopei na zasadzie kontrastu. 

Rozwinięcie
1. Paryż ukazany jest  tutaj w  dziele z perspektywy czasu teraźniejszego dla narratora, oczami emigranta, którego koleje
życia zmusiły go niestety  do opuszczenia ojczyzny. Soplicowo  zaś natomiast przenosi czytelnika tutaj  w przeszłość, do czasów świetności Polski, które bezpowrotnie niestety  minęły, lecz są nadal  cały czas żywe w pamięci narratora.

2. Różny jest  tutaj sposób ukazania przestrzeni tych oto  miejsc. Paryż jest  to miasto
bogate i  zarazem bardzo rozległe, ale  takze jest jednocześnie obce narratorowi, pełne wrogiego hałasu oraz również  pełne nadmiernego  chaosu. Soplicowo  jest to to symbol kraju „szczęśliwego, ubogiego i  zarazem ciasnego”, lecz  jakby nei patrzeć swojskiego, w którym wszystko ma swój porządek, zespolonego  wraz z otaczającą dwór naturą, harmonijnego.

3. Różni są również tutaj takze  żyjący w tych światach ludzie. Mieszkańcy Paryża są obcy  oni znacznie narratorowi, który czuje się wśród nich praktycznie  jak zbieg i  zarazem niechciany,nieproszony gość. Soplicowo natomiast  jetst utaj wrec z ideałem, wypełniają je  ludzie, którzy są bardzo  związani ze sobą emocjonalnie, krewni czy też  sąsiedzi, bliscy sobie oraz także  mający swoje miejsce.

4. Odmienne są  zaś relacje międzyludzkie. W Paryżu ludzie nie są wcale zipełnioe  ze sobą związani emocjonalnie, tu „małżonka do męża jest przywiązana słabiej niż w Soplicowie sługa do pana”, tu  zas „syn żałuje krócej ojca niż w Soplicowie żołnierz utraconego oręża”, tu natomaist  „lud nie opłakuje bohaterów tak szczerze jak w Soplicowie opłakują psa”. W Soplicowie te wartości są ważne, ludzie żyją we wspólnocie i kultywują pamięć o zmarłych. Paryż zaś  zmienił także tych, którzy przybyli tutaj  do miasta po utracie ojczyzny – emigranci  zaś  jednak nie potrafią znaleźć wspólnego języka, kłócą się, są poróżnieni „kłamstwami bądź też  przekleństwami”, nie potrafi także ą wzajemnie wspierać się. W Soplicowie w obliczu zagrożenia
ludzie zapominają jednak zazwyczaj  o prywatnych
konfliktach i  wtedy jednoczą się. W Paryżu  zaś człowiek jest jednostką, która ginie  tutaj w  wielkim  anonimowym tłumie, traci swą indywidualność,oryginalność,unikatowość. . W Soplicowie każdy człowiek  ząs przypisane ma swoje miejsce, jest indywidualnością,  będącą otoczoną szacunkiem pozostałych mieszkańców.

5. Różne są także również  uczucia, które wzbudzają w ludziach zestawione ze sobą rózne  skonstrastowane wzjaemnie  światy. Paryż narrator określa  tutaj nam jako „strefę ulewy i grzmotu”, przed którą szuka
ucieczki w czasach dzieciństwa, które kojarzą  mu się wraz  z pogodą oraz  domowym zaciszem. Tu  zaś ludzie nie mówią o przeszłości, lecz tylko  ciągle rozpamiętują popełnione błędy i  barzdo syzbko tracą nadzieję. Soplicowo  zas tutaj otoczone jest aurą pogody, radości, gdzie
nawet  wielce groźna burza staje się  dla nich sprzymierzeńcem ludzi. Szlachecki dwór  zas na Litwie  jest to ostoja tradycji, która daje  możliwość ocalenia ładu moralnego oraz także  społecznego, nacechowana optymizmem i nadzieją.
Zakończenie
„Epilog” poematu Mickiewicza przybliża nam  tutaj  sytuację emigranta, w której stopniowo traci swoją tożsamość, jest  także nękany nieustannym niepokojem, zagubiony. Jego zaś  egzystencja w Paryżu jest sprzeczna  wraz z naturalnym
porządkiem świata, jest  takze ogarnięty tęsknotą za ojczyzną i po czym  traci nadzieję na powrót do niej. Soplicowo  zaś jest Arkadią, krainą szczęśliwości, pamięci o  wiel uróznych wartościach, które powinny być na zawsze  trwałe, szacunku wobec tradycji. Ma charakter takze   terapeutyczny dla emigrantów, przypomina im  wszystkim o czasach świetności Polski
, budzi w ich sercach nadzieję ma lepsze jutro,że  nie będą zawsze skazani an emigracje,żę  będą  mogl idziałać wraz z włąsnym sumieniem..

Opublikowano dnia: 27 października, 2010   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.