Charakterystyka baśni Hansa Christiana Andersena.
Najpotężniejszym twórcą nieśmiertelnych baśni, który stał się najsławniejszym Duńczykiem i jednym z najpopularniejszych pisarzy świata jest Hans Christian Andersen (1805 - 1875). Jego twórczość dla mnóstwa ludzi na całym świecie stanowi najdroższe wspomnienie dzieciństwa, wspomnienie pewnej książki, którą czytano jako pierwszą i wspomnienie pierwszego wzruszenia literackiego.
Baśnie Andesena zostały przetłumaczone na prawie wszystkie języki świata; zdobyły serca czytelników spośród różnych ras i narodowości od Ameryki po Japonię, Indie, Afrykę i rozsławiły imię wielkiego Duńczyka po całym świecie. Czytają je dzieci, czyta młodzież, czytają starsi. Piękno i prostota języka, miłość do świata i ludzi, gorące współczucie dla pokrzywdzonych i słabych oraz siła wyobraźni ożywiającej wszystko dookoła, podbijają czytlników pod każdą szerokością geograficzną.
Sposób pisania Andersena jest prawie nieprzetłumaczalny i w stylu jego leży jeden z największych czarów tych opowieści.
Baśnie Andersena opierają się na tradycji baśni ludowej z jej cudownością i naiwnością, z jej typowymi motywami i figurami, ale równocześnie jest też w nich ton osobisty. Z kart baśni Andersena przemawia często sam autor, człowiek, który zna dobrze biedę i niedostatek, zna bóle i radości życia i patrzy na nie z łagodnym uśmiechem na ustach, a nierzadko też ze łzą w oku. Poprzez jego baśnie przewija się głęboka mądrość życiowa, wielkie doświadczenie, znajomość doli i niedoli ludzkiej.
U Andersena widzimy biedaków cierpiących nędzę, widzimy biedne, głodne dzieci, ciężko pracujące kobiety, zatroskane matki. Z drugiej strony nie brak w nich bogaczy i możnych tego świata, niemających zrozumienia dla biednych i głodnych, widzimy ludzi chciwych, samolubnych i bezlitosnych. Dzięki temu baśnie Andersena stają się bliskie współczesnemu czytelnikowi, dostrzega on w nich bowiem nieraz odbicie otaczajacego go życia.
Niektóre baśnie Andersena pozbawione są zupełnie elementu cudowności; należą tu m.in. Dziewczynka z zapałkami lub Nowe szaty cesarza . Tego rodzaju baśnie stanowią pewną grupę wśród wszystkich stworzonych przez Andesena. W większości pozostałych wielką rolę odgrywa cudowność. Występują w nich istoty nadprzyrodzone, jak krasnoludki i elfy, czarownice i czarodziejki. W wielu baśniach pisarza bohaterami są zwierzęta lub ptaki. Należą tu niezwykle piękne powiastki, jak Brzydkie kaczątko i Słowik .
W baśniach Andersena znajdujemy zawsze jakąś głębszą myśl, jakąś wskazówkę moralną. Baśnie jego jednak nigdy nie są w natrętny sposób dydaktyczne. Stanowią osobną pozycję w baśniowej literaturze całego świata. Ich wielka poetyczność, ich wzruszajaca treść, a przy tym głębokie humanistyczne wyczucie spraw społecznych, wrażliwość na ludzką krzywdę i niedolę zapewnily im ogromną poczytność wśród małych i dorosłych czytelników we wszystkich niemal częściach swiata.