Powieść, której narratorem jest poczciwa pielęgniarka w średnim wieku, przenosi czytelnika w barwny i orientalny krajobraz
wykopalisk archeologicznych nieopodal Bagdadu. Zdaje się tam panować dziwnie nerwowa atmosfera – mimo, że członkowie ekspedycji w większości wypadków pracują ze sobą i przyjaźnią się od wielu lat, w tym roku wszyscy są rozdrażnieni i ponurzy. Na ogół winą obarcza się niedawno poślubioną żonę szefa wykopalisk – piękną Luizę. Dama ta uskarża się na prześladowania – stukanie do okna, straszenie, listy z pogróżkami od dawno zmarłego pierwszego męża. Zostaje zatrudniona pielęgniarka do opieki nad nią – kiedy zaś w okolicy pojawia się słynny
detektyw Herkules Poirot, nie sposób pominąć okazji do konsultacji. Detektyw swoim zwyczajem nawiązuje niby to niezobowiązujące pogawędki z całą ekipą archeologiczną, wypytuje dokładnie panią Leidner o szczegóły, dotyczące rzekomych prześladowań. Wszystko wydaje się jednak wskazywać, że niezrównoważona kobieta sama spreparowała otrzymywane listy, a opowieści o hałasach i intruzach sfabrykowała. Taka opinia panuje na wykopaliskach – do czasu, kiedy Luiza zostaje zamordowana. W środku dnia, w pokoju z zamkniętymi drzwiami i oknem, zostaje znalezione jej ciało z roztrzaskaną głową, spoczywające na dywaniku przed łóżkiem. Herkules Poirot musi rozwikłać zagadkę – kto z uczestników ekspedycji zadał cios? Czy podejrzany francuski mnich, zabawiający się przy tłumaczeniu inskrypcji w kopiowanie cennych artefaktów? Czy nerwowy narkoman Mercado? A może Carey – najlepszy przyjaciel doktora Leidnera, uwikłany wbrew swojej woli w romans z piękną Luizą, a przecież – jak z goryczą wyznaje Poirotowi – serdecznie jej nienawidził! Zazdrosna
asystentka doktora, piękna dziewczyna z sąsiedztwa – każdy miał motyw, choć – z pozoru przynajmniej – nikt nie miał sposobności. Detektyw rozważa wszystkie możliwości – czy pierwszy mąż pani Leidner nadal żyje, wkradł się pomiędzy archeologów i po latach wymierzył zemstę za zdradę? Czy też to jego młodszy brat postanowił ukarać wiarołomną kobietę? Narasta atmosfera podejrzeń – wreszcie wierna asystentka Leidnera trafia na ślad, brudnopis listu z pogróżkami, pisanego do Luizy. Nie chce jednak zdradzić szczegółów – nawet wtedy, gdy, zszokowana, odkrywa sposób, w jaki ktoś mógł niezauważony dostać się do pokoju doktorowej. Następnej nocy nieszczęsna kobieta umiera w męczarniach – ktoś podał jej do wypicia żrący kwas. Jej ostatnie słowa są tajemniczą wskazówką dla Poirota – udaje się jej wyszeptać tylko „okno”. W końcu detektyw odgaduje prawdę – cios, który zabił Luizę Leidner, padł właśnie przez okno, a zadał go jej sam doktor, będący jednocześnie jej rzekomo zmarłym mężem. Zemstę zaś wywarł na niewiernej kobiecie za romans z nieszczęsnym Careyem. Sprawca przyznaje się do winy – jak mówi na końcu Poirotowi, „to nie byłem ja. To był strach…”