Akcja
opowiadania toczy się na ulicach Nowego Jorku. Jest ciepły, majowy wieczór. Fabuła skupia się wokół młodego, uśmiechniętego
człowieka podążającego, jak wszyscy mniemają, na spotkanie z ukochaną dziewczyną. Pogodny wyraz twarzy oraz typowe dla zakochanych maślane oczy sprawiają, że wszyscy napotkani przechodnie odnoszą się do niego bardzo przyjaźnie. Starsza kobieta mówi mu komplement, dorożkarz uśmiecha się do niego, policjant zatrzymuje ruch, by chłopak mógł bezpiecznie przejść przez jezdnię. Każde z nich patrząc na tego człowieka przypomina sobie swoją młodość i pierwsze, gorące miłości. Bohater
opowiadania postanawia kupić kwiaty, gdy przypomina mu się radość, jaką okazuje jego ukochana za każdym razem, gdy wręcza jej jakiś prezent. Wybierając kwiaty wesoło żartuje ze sprzedawcą. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że jest to człowiek, który rzeczywiście odnalazł swoją drugą połowę i jest z nią bardzo szczęśliwy. Wreszcie dociera do celu –
miejsca, w którym ma odbyć się spotkanie. Dziewczyna zjawia się spóźniona jedynie o kilka minut. Jej widok sprawia mężczyźnie dużą przyjemność, podchodzi do niej i wręcza jej kwiaty. Ona jednak twierdzi, że musiał ją z kimś pomylić. Wtedy opanowuje go straszna świadomość, że jego ukochana Norma nie żyje już od dziesięciu lat. Widząc swój błąd, zabija dziewczynę młotkiem. Nie jest to pierwsze morderstwo popełnione przez niego w ten sposób. Spokojnie odchodzi z miejsca zbrodni nie martwiąc się o ewentualne ślady krwi na ubraniu, ponieważ jest tak ciemno, że nikt nie jest w stanie ich zauważyć. Jego twarz znów promienieje szczęściem i spokojem…
Opowiadanie „Człowiek, który kochał kwiaty” mimo, że jest bardzo krótkie, zaskakuje i pokazuje geniusz autora, który potrafi zafascynować czytelnika nawet tak zwięzłym tekstem. Opis świata jest tak dokładny, że nie sposób oprzeć się wrażeniu, że jest się uczestnikiem wydarzeń. Z pozoru niewinna opowieść o miłości okazuje się być historią seryjnego mordercy opętanego manią poszukiwania swej zmarłej ukochanej.