Narrator, Egeusz urodził
się w jednej z komnat zamku, w którym spędził życie. Wychował się razem z piękną krewniaczką Berenice.
Egeusz rozpamiętuje swe losy, ściśle związane z biegiem życia ukochanej kuzynki. Niezwykłą urodę Berenice niszczy zupełnie choroba, na jaką zapada dziewczyna. Mimo, że okrutny los pozbawił
kuzynki naturalnego piękna, Egeusz poślubia ją. W
pewnym momencie zauważa, że z urody Berenice, która niegdyś wszystkich wokół olśniewała, zostało coś jednak – jej piękne, równe, lśniące, białe ząbki. Od poczynienia tego spostrzeżenia Egeusz obsesyjnie myśli o cudownych zębach Berenice.
Wkrótce Berenice umiera na skutek napadu epilepsji. Jej ciało zostaje złożone w grobie.
Egeusz trwa jakby w letargu. Nie wie, co w ciągu minionej nocy robił, ale odczuwa wstręt i strach na myśl o tym. Dostrzega na swym biurku hebanową szkatułkę i boi się pomyśleć nawet, co w niej być może i dlaczego się tam znalazła. Tak zamyślonego narratora zastaje służący, który chce powiadomić go o pewnym bulwersującym zdarzeniu – grób Berenice został zbeszczeszczony. Służący spostrzega, w jakim stanie znajduje się Egeusz – obłęd w oczach, na ubraniu ślady krwi i ziemi, w pobliżu brudna saperka.
Z pochwyconej i upuszczonej nagle szkatułki wysypuje się komplet drobnych jak perełki ząbków.
Więcej recenzji na temat Berenice