W swojej książce Casetti i Odin wyróżniają dwa rodzaje
telewizji,
pisząc o paleo-telewizji oraz neo-telewizji. Ta pierwsza
funkcjonuje
przede wszystkim w oparciu o pedagogiczna umowę komunikacyjną, gdzie
telewidzowie stanowia ‘olbrzymia klasę ‘, zas osoby, które są zawodowo
związane z telewizją pełnia role’nauczycieli’.
Telewizja zatem
przybiera kształt przestrzeni edukacyjnej, gdzie głównym celem jest
przekazywaniem umiejętności. Rodzaj komunikacji, która się tutaj
dokonuje to przekaz od nadawcy do odbiorcy, bez uzycia informacji
zwrotnej, zatem jest to nic innego,jak komunikacja zwektorowana. Jest
ona oparta na podziale oraz hierarchizacji ról. Strumien przekazywania
informacji podlega tutaj określonej ramówce i jest on
strukturalizowany, ze względu na ukierunkowanie na specyficzną
publiczność, wpisanie programów w sztywną strukture czasową oraz bardzo
wyrazny podział programów na różnorodne gatunki. Zabiegi te mają na
celu umożliwić widzowi dokonania pełnego wyboru i przygotowania do
produkcji znaczeń i emocji, związanych z umowa komunikacyjną
odpowiednia dla danego programu. Telewizja jest tutaj ujęta w
kategoriach umowy komunikacyjnej. Ma ona za zadanie, że odbiorca
zrozumiał i odczuł wszystko to, co przewidział nadawca. W przypadku
paleotelewizji oglądanie jest traktowane niczym akt społeczny, w
którym, jak Pisza autorzy, publicznośc tworzy zbiorowość. Oglądanie
telewizji implikuje zachowania takie jak uczenie się, płacz, czy tez
smiech, strach. Inaczej rzecz się ma w przypadku neotelewizji, która w
sposób jawny zrywa z pedagogicznym modelem komunikacji. Tutaj telewizja
staje się tak zwaną ‘przestrzenia wspólnego biesiadowania’, a jej
głównym zadaniem ma być stworzenie możliwości swobodnej wymiany
poglądów. Telewizja jawi nam się jako swoiste przedłużanie codziennego
plotkowania na lekkie i przyjemne dla nas tematy.Zostaje tu
uruchomiony proces wzajemnej aktywności. Role jakie się wyznacza
widzowi to rola mocodawcy oraz uczestnika oceniającego telewizję. Ma on
bowiem możliwość wybierania filmów, które będą wyemitowane na antenie,
może także decydować, kto wejdzie do danego programu, głosując
telefonicznie i biorąc udział w licznych konkursach typu audiotele.
Zdaniem Casettiego i Odin, nigdy wczesniej widz nie był tak dokładnie
wypytywany, o to, co by chciał obejrzec, jakie sa jego gusta i
preferencje odnośnie oglądanej telewizji. W przypadku neotelewizji
dochodzi do zastąpienia relacji hierarchicznej relacja bliskości, gdzie
Zycie codzienne staje się głównym punktem odniesienia. Ramówka
programowa rozmywa się. Nie ma dnia zarezerwowanego dla danego
programu. Bardzo często mamy do czynienia z programami typu ‘omnibus’,
które powstaja w wyniku skrzyżowania różnych gatunków. W ten sposób
problem wyboru kanału zanika. Logika neotelewizji jest logiką
ekwiwalencji, braku decyzji. Odbiorca jest tutaj zachęcany do życia z
telewizja, nie zaś do produkowania znaczeń i emocji.