Powtórka - Antyk - Biblia

5. Wymień pierwsze polskie tłumaczenia Biblii oraz ich łacińską podstawę.

Pierwsze przekłady Biblii

na język polski wykonano dla żon Władysława Jagiełły (XVw.). Jeden dla królowej Jadwigi, który się nie zachował.

Drugi dla królowej Zofii, zwany „Biblią królowej Zofii” albo „Biblią szaroszpatacką”
Biblia Leopolity – pełne polskie katolickie tłumaczenie z 1561 roku
Biblia brzeska – przekład kalwiński z 1563 roku
Biblia nieświeska – przekład ariański 1571- 1572
Biblia księdza Jakuba Wujka – katolickie tłumaczenie 1599
Biblia gdańska – tłumaczenie luterańskie 1632
Łacińską podstawę do polskich tłumaczeń stanowiła Wulgata, łaciński przekład św. Hieronima, który w 1546 został uznany przez sobór trydencki za przekład obowiązujący w Kościele rzymskokatolickim
Wersje protestanckie tłumaczono z języków oryginalnych.

6.Wymień księgi święte inne niż Biblia.

Hebrajska Tora – święta księga judaizmu.
Chińska Wujing - traktat filozoficzny, źródło konfucjanizmu i taoizmu
Japońska Kojiki (wym.Kodżiki) – najważniejszy tekst shintoizmu (podobny do greckich mitów)
Muzułmański Koran – święta księga islamu

7. Omów gatunek, jakim jest psalm. Wymień jego rodzaje i podaj domniemanego autora biblijnych Psalmów.

Psalmy – to hebrajskie pieśni łączące cechy hymnu i modlitwy. Wykonywane były przy akompaniamencie instrumentów strunowych. Zbiór psalmów nazywamy psałterzem.
Księga Psalmów liczy 150 utworów i chociaż wszystkie do gatunku psalm w rzeczywistości mają różnorodny charakter. Są wśród nich: hymny pochwalne, dziękczynne, lamentacje, psalmy królewskie, dydaktyczne, mądrościowe, patriotyczno-religijne, prorockie, mesjańskie (wiara w pojawienie się Mesjasza, który zbawi świat ) , eschatologiczne (o rzeczach ostatecznych – śmierci, sądzie ostatecznym, życiu pozagrobowym). . Zbiór ten nazywa się Psałterzem Dawidowym, dla podkreślenia roli króla Dawida w jego powstaniu, chociaż wiadomo, że autorów psalmów było wielu.

8.Dokonaj analizy Pieśni nad Pieśniami i przedstaw jej możliwe interpretacje.

Szczególnym utworem starotestamentowym jest Pieśń nad Pieśniami - nie ma w niej
o Bogu czy narodzie wybranym, w sensie dosłownym, jest poematem o miłości.
Dialogowi kochanków wtóruje chór, zadający pytania i komentujący wydarzenia. Wypowiedzi kochanków są niezwykle śmiałe, szczególnie spoglądając z perspektywy odległych czasów, w których zostały zapisane, emanuje z nich erotyka, zaskakuje bezpośredniość wyznań.

Dla chrześcijan te miłosne kochanków pieśni przedstawiają dialog między Jezusem a Kościołem, inna interpretacja wskazuje, że w Oblubieńcu widzimy Chrystusa, Oblubienica jest natomiast alegorią wszystkich ludzi powołanych do zjednoczenia się z Chrystusem w miłości

Natomiast dla Żydów jest to rozmowa Boga z Izraelem.