Shinsengumi. Ostatni wojownicy szoguna
Summary ratings: 3 stars
(xx voters)
Wizyty
:
51
słów:
900
Opublikowano dnia: stycznia 03, 2008
Książka opowiada losy Shinsengumi - elitarnej jednostki wojskowej, walczącej po stronie szoguna w okresie wojny domowej w Japonii w drugiej połowie XIX wieku.
Członkowie rodu Tokugawów pełnili funcję szoguna w latach 1603 - 1868. W tym czasie Japonia składała się z setek domen, nazywanych "hanami". Każda z nich zarządzana była przez pana feudalnego - "daimyo". Samuraje będący na usługach daimyo administrowali hanami swych panów. W zamian otrzymywali coroczne uposażenie - wyliczone w "koku" - jednostce masy ryżu. Władza Tokugawów nosiła nazwę "Tokugawa bakufu". Siedzibą szoguna było Edo (współcześnie okolice Tokio). Cesarz, pełniący jedynie funkcję reprezentacyjną, mieszkał wraz ze swoim dworem w Kioto.
Tokugawowie przez 250 lat sprawowali pokojowe rządy. Zagrożenie zewnętrzne dotarło do Japonii 3 czerwca 1853r, kiedy to komandor Mathew Perry z Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych wprowadził eskadrę statków wojennych do portu w Edo, kładąc kres Japońskiej izolacji i zapoczątkowując trwające 15 lat krwawe zamieszki przeciw otwarciu kraju. Tokugawa bakufu postanowiło otworzyć kraj. Wzbudziło to niezadowolenie wielu ludzi, także wśród panów feudalnych. Osłabło zaufanie do szogunatu.
Dominowały dwa poglądy:"Kaikoku" (Otworzyć kraj), będące oficjalnym kierunkiem politycznym w Edo, oraz "Joi" (Wypędzić barbarzyńców) - nurt popierany przez wielu w Japonii. Większość samurajów o orientacji antycudzoziemskiej wywodziła się z hanów Choshu, Tosa i Satsuma. Nawiązali oni bliskie relacje z głoszącymi radykalne poglądu możnymi z dworu cesarskiego. Opowiadali się za wiernością cesarzowi i upadkiem bakufu. Wśród cesarskich lojalistów było wielu "roninów" - samurajów, któzy porzucili służbę u swych feudałów.
Gdy Kioto ogarnął chaos, szogun był zmuszony do złożenia cesarzowi obietnicy, że wygna z kraju barbarzyńców. Ustanowił też urząd protektora Kioto, który miał za zadanie czuwać nad bezpieczeństwem tego miasta.
Shinsengumi (dosłownie "Nowo wybrany oddział") wyodrębniło się z wcześniej utworzonego oddziału "Roshi", który nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań. Początkowo do Shinsengumi wybranych zostało 13 samurajów. Pracowali pod nadzorem protektora Kioto. Mieli za zadanie patrolować ulice miasta strzegąc porządku. Ich nieoficjalnym zadaniem było zniszczenie wrogów szogunatu. Dowodzeni byli przez dwóch mężczyzn, Kondo Isamiego i Serizawę Kamo. Kondo Isami miał chłopskie pochodzenie (podobnie, jak jego zastępca - Hijikata Toshizo). Był mistrzem stylu Tenshin Rishin. Cechowało go niezwykłe poczucie obowiązku oraz żądza władzy. Serizawa Kamo słynął z okrucieństwa i wybuchowego charakteru.
Gdy Shinsengumi otrzymali prawo karania śmiercią, Serizawa Kamo ciesząc się coraz większą władzą zaczął dopuszczać się czynów niegodnych samuraja. Nawet najmniejsze uchybienie traktował jako ujmę na honorze. Często w efekcie wywołanych przez niego zatargów ginęli niewinni ludzie. Zdarzało się, że wpadał w gniew bez wyraźnego powodu budząc strach nawet wśród członków własnego oddziału. Wkrótce wewnątrz oddziału uknuto spisek przeciw niemu. Kondo Isami zaaranżował przyjęcie gęsto zaprawiane sake, na którym spojono, a następnie zamordowano Serizawę i jego stronników. Zatarto ślady tak, że nikt nie oskarżył Shinsengumi o tę zbrodnię.
Członków doborowego oddziału cechowało zamiłowanie do zabijania wzmacniane przez ich surowy kodeks. Budzili strach i podziw wśród mieszkańców Kioto.
Jednym z przykładów morderczych skłonności Shinsengumi stała się masakra w Ikeda''ya: Grupa rebeliantów zamierzała podpalić pałac cesarski w Kioto i, korzystając z zamieszania, porwać cesarza. Kondo wpadł na ich trop. Zaskoczył ich w zajeździe Ikeda''ya. Wywiązała się bitwa. Spośród kilkudziesięciu spiskowców tylko trzech przeżyło masakrę.
Po zajściu w Ikeda''ya lojaliści z Choshu zamierzali otwarcie uderzyć na Tokugawa bakufu. Doszło do bitwy pod Zakazanymi Bramami. Shinsengumi brało w niej udział. Wojownicy Choshu ponieśli klęskę. Musieli porzucić na jakiś czas plaęcia władzy przez cesarza.
Mimo zwycięstwa pod Zakazanymi Bramami władza Tokugawów stopniowo słabła. Większość rodów ignorowała rozkazy szogunatu dotyczące wystawienia oddziałów do walki z Choshu. Dodatkowym ciosem było przejście na stronę przeciwnika hanu Satsuma.
W tym czasie w Shinsengumi zaostrzono dyscyplinę. Kondo Isami wymagał bezwzględnego posłuszeństwa. Nawet niewielkie uchybienie w obowiązkach karane było śmiercią. Oddział otrzymał nowych rekrutów. Radykalizm Kondo Isamiego spowodował jednak rozłam wśród samurajów. Wraz z Ito Kashitaro dla lojalistów szpiegowało kilkunastu członków oddziału. Większość zdrajców została zamordowana.
W tym samym czasie na wschodzie doszło do starcia wyszkolonej na wzór zachodni armii Choshu z siłami szoguna. Tokugawowie ponieśli druzgocącą klęskę.
W efekcie, za namową doradców, młody szogun, Yoshinobu, ogłosił abdykację. Mimo to większość samurajów o orientacji protokugawskiej nie zaprzestało walki.
Shinsengumi zostali zmuszeni do opuszczenia Kioto. Kondo walczył nadal. Wkrótce, podczas potyczki z siłami lojalistów, przekonał się o nieskuteczności tradycyjnego oręża w starciu z żołnierzami uzbrojonymi w broń palną. Jego oddział odniósł poważne straty. On sam został ranny w rękę.
Nie zrezygnował jednak z walki. Po dojściu do zdrowia wraz z Hijikatą Toshizo podjął próbę zdobycia zamku Kofu. W starciu z lojalistami cesarskimi poniósł sromotną klęskę.
Pod przybranym nazwiskiem ukrył się w Edo. Aresztowano go. Nie popełnił seppuku, licząc, że nie zostanie rozpoznany. Tak się jednak nie stało. Skazano go na śmierć.
Po wykonaniu wyroku jego zastępca, Hijikata Toshizo kontynuował walkę. Wraz ze swoimi sprzymierzeńcami proklamował na opanowanym przez siebie terenie Republikę Ezo. Rząd cesarski zdecydowany był rozwiązać tą sprawę poprzez konflikt zbrojny. Ostatnią próbą stawienia oporu lojalistom Hijikata podjął próbując przejąć rządowy okręt wojenny Stonewall Jackson. Próba nie powiodła się. Hijikata Toshizo zginał w kolejnej potyczce z siłami cesarskimi otrzymawszy postrzał w brzuch.
Więcej recenzji na temat Shinsengumi. Ostatni wojownicy szoguna