Po zabójstwie szalonego imperatora Kaliguli, stacjonujące w Rzymie kohorty pretorian obwołują nowym Cezarem jego wuja, uważanego
za niespełna rozumu i fizycznie upośledzonego Klaudiusza.
Powieść pisana jest w pierwszej osobie, niby przez samego władcę. W genialny sposób ukazano realia historyczne Rzymu przełomu epok -Republiki i Cesarstwa. Utwór stanowi zarazem wnikliwą analizę mechanizmów sprawowania władzy, i łatwości z jaką obywatele przekształcają się w uniżonych poddanych, akceptujących intrygi brutalnych despotów, władzę sprawujących najbardziej zbrodniczymi metodami.
Akapit rozpoczynający książkę przeszedł do kanonu cytatów klasyki literatury: ,,Ja, Tyberiusz Klaudiusz Druzus Neron Germanik, i tak dalej, i tak dalej...". Utwór jest bezpośrednią relacją naocznego świadka intryg członków rodu Julijsko-Klaudyjskiego, zdarzenia opisywane są w kolejności chronologicznej. Główne wątki powieści toczą się wokół przedstawicieli rzymskich elit: Augusta, jego żony Livii, Druzusa, Tyberiusza, Kaliguli i innych, gdzie Klaudiusz jest jedynie pobocznym obserwatorem, czemu ma zawdzięczać fakt, że przetrwał kolejne fale mordów i czystek wśród sprawujących władzę.
Owe procesy władcze w niczym już nie przypominają walki politycznej: w ruch idzie całkiem nowe oręże skrytobójstw, szpiegostwa, masowych czystek wśród przedstawicieli patrycjatu rzymskiego. Marionetkowy Senat, którego główny zrąb stanowią osoby mianowane przez Cesarza, przystaje z czołobitnością na każdą propozycję władcy, który swoje decyzje egzekwuje skupiając w jednym ręku tradycyjne urzędy republikańskie -trybuna, konsula, bądź rozdzielając je między swoich popleczników.
Jednak rzeczywiste decyzje zdają się zapadać za plecami Augusta, inspirowane przez jego żonę Liwię, terroryzującą swoich przeciwników. Jednocześnie zdają się kierować nią pobudki czysto patriotyczne -dobro ojczyzny, i znak czasów, w których republika jest przeżytkiem, a Rzym potrzebuje scentralizowanej, silnej władzy.
Ofiarą upodobania Liwii do stosowania trucizny miał paść również sam August, gdy uświadomił sobie kierunek działań żony, i jakoby miał dążyć do restauracji Republiki.
Czystki, które apogeum nabrały za rządów Tyberiusza doprowadziły do sytuacji, w której po śmiercie Kaliguli jedynym żyjącym członkiem dynastii panującej był Klaudiusz.
Urodzony w Lyonie (autor we wstępie zastrzegł stosowanie nazw współczesnych dla regionów geograficznych i miast, w miejsce antycznych), od wczesnych lat pogardzany ze względu na fizyczne ułomności, ze względu na które był wyłączony z życia towarzyskiego oraz służby wojskowej. Jednak odebrawszy wszechstronne wykształcenie od czołowych historyków i uczonych tamtych czasów, jest w rzeczywistości wielkim erudytą, płynnie władającym kilkoma językami, znawcą literatury greckiej i łacińskiej.
Powieść czyta się jednym tchem. Utwór zawdzięcza to wyjątkowej sprawności warsztatu pisarskiego Roberta Graves'a, w umiejętny sposób oddającemu ówczesne realia i budującemu złożone psychologicznie postaci. Duże wrażenie robią sceny batalistyczne i szerokie panoramy kampanii wojskowych; świetne dialogii, tudzież różne gawędziarskie wtręty.
Jest to niewątpliwie jedna z najlepszych książek w swoim gatunku, polecana nie tylko fascynatom Antyku, lecz każdemu wielbicielowi dobrej literatury.