"Opowieść o ludziach, którzy potrafią pięknie umierać i pięknie żyć" to określenie,
które z pewnością obrazuje powieść A. Kamińskiego pt. "Kamienie na szaniec". W tej rozprawce postaram się uargumentować tę tezę.
Jan Bytnar- Rudy, Aleksy Dawidowski- Alek oraz Tadeusz Zawadzki- Zośka to główni bohaterowie "Kamieni na szaniec", którzy są przykładem ludzi potrafiących pięknie żyć.
Każdy z chłopców został wychowany w patriotycznej, kochającej i darzącej się zaufaniem rodziny. Jako że ich rodzice wychowali się podczas zaborów i bardzo cenili sobie wolność, chłopcom została od małego wpojona miłość do ojczyzny. Przejawiała się umiłowaniem do literatury polskiej oraz walka z okupantami.
Kiedy rozpoczyna się powieść są oni uczniami Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie oraz członkami zespołu "Buki". Posiadają wiele talentów, zalet i umiejętności, które w miarę możliwości rozwijają i kształtują. Nie boją się swoich słabości, a wręcz przeciwnie, pokonują je. Zośka, mając od najmłodszych lat lęk do wody, zwalczył go i po niedługim czasie stał jednym z najlepszych pływaków w szkole. natomiast Rudym który nie potrafił tańczyć, posiadł tę umiejętność w mgnieniu oka. Zapewne oczywiste jest to, że przy takim temperamencie, zdolnościach i inteligencji, chłopcy stawiali sobie dalekosiężne plany. Jednak wojna, która wybuchła w niespełna trzy miesiące po zakończeniu roku szkolnego uniemożliwiła im spełnienie marzeń. Nie mogli kontynuować nauki, postanowili wspierać ojczyznę. Podczas wojny zmuszeni byli do przekształcenia swojej nieśmiałości w pewność siebie oraz bojaźni w odwagę. Wykazali się ogromna siłą charakteru, nie tracąc nadziei na pokonanie wroga.
Kolejnym argumentem świadczącym o ich pięknym życiu był ich stosunek do rodziny. Dbali o nią jak najbardziej mogli, wspomagali psychicznie, bo wiedzieli, że to oni najbardziej przeżywają ich walki oraz niebezpieczne akcje. każdy z nich miał ogromny respekt oraz szacunek do rodziców. Nigdy nie powiedzieli o nich złego słowa, co rzadko zdarza sie wsód współczesnej młodzieży.
Chłopców cechowała nie tylko umiejętność pięknego życia. Potrafili oni również pięknie umierać.
Kiedy rozpoczęła się wojna, Rudy, Alek i Zośka wstąpili do ugrupowania Mały Sabotaż. Właśnie tam, po raz pierwszy, musieli wcielić swoje nabyte umiejętności w życie. Wybijali szyby witryn, w których widniały zdjęcia niemieckich żołnierzy, wpuszczali gazy łzawiące lub powodujące mdłości do kin i lokali, zrywali niemieckie flagi, rysowali na murach żółwie sybmolizujące wolną pracę Polaków w zakładach okupantów. W tym ostatnim Rudy wykazał się ogromną precyzją malując zwierzęta. Wszyscy byli pod wrażeniem jego talentu oraz dokładności. Akcje Małego Sabotażu przynosiły sławę chłopcom, jednak nie na tym im zależało. Ich naczelnym celem było ośmieszenie i upokorzenie znienawidzonego wroga- Niemców.
Kiedy bohaterowie dojrzeli i zmężnieli, postanowili uczestniczyć w coraz bardziej niebezpiecznych akcjach- dywersyjnych. Jedną z nich była akcja pod Arsenałem. Alek i Zośka wraz z innymi chłopcami musieli wykazać się odwagą podczas uwalniania Rudego z rąk Niemców. Przeprowadzone zadanie zostało zakończona pomyślnie. Zadaniem drużyny było zatrzymanie samochodu, w którym przewożony był Rudy, a następnie go odbić. PO skończonej akcji wszyscy się rozproszyli. Podczas ucieczki Alek został postrzelony przez Niemca. Mimo odniesionych ran wydawał rozkazy chłopcom, nie poprzestał w walce z wrogiem- rzucał granaty. Kiedy dotarł do domu, okazało się, że jest poważnie ranny, tak jak Rudy, który był katowany i zmuszony do odpowiedzi we wrogim "ośrodku". Zadawano mu pytania dotyczące jego działań i grupy, w której pracuje i działa. Jednak nic nie powiedział, nie wydał żadnego przyjaciela. Z powodu odniesionych obrażeń Rudy i Alek umarli tego samego dnia. A wszytsko to dla wolnej ojczyzny, wolnej Polski.
Zośka był w rozpaczliwym stanie, dowiedziawszy się o stracie najbliższych przyjaciół. Dzięku pomocy rodziny i wsparcia, które od niej otrzymał, powrócił do siebie i nie zaprzestał walki. Zginął w akcji pod Siczychami. Jak prawdziwy żółnierz.
Postawy życiowe, jakie reprezentowali chłopcy, posiadają jedyni prawdziwi bohaterowie. Pamięc o nich nigdy nie zginie. Sylwetka każdego z nich jest przykładem, jak należy pięknie umierać i pięknie żyć.