W maju-czerwcu 1940 roku, w czasie inwazji niemieckiej, oddziały polskie walczyły z Niemcami w składzie armii francuskich.
Wobec stosunkowo szybkiego załamania się oporu francuskich oddziałów i kapitulacji Francji oddziały polskie po ciężkich bitwach obronnych zostały przez dowódców rozwiązane, przeszły granicę Szwajcarii lub zostały wycofane i ewakuowane do Wielkiej Brytanii. Na początku 1940 roku spośród polskich jednostek we Francji wyłączono Samodzielną Brygadę Strzelców Podhalańskich ( w sile ok. 5 tysięcy ludzi) pod dowództwem płk. Zygmunta-Szyszko Bohusza. W pierwszych dniach kwietnia wydzielone oddziały brytyjskie i francuskie wraz z podhalańczykami przetransportowano do Norwegii zaatakowanej przez Niemców. Brygada uczestniczyła w bitwie o Narwik, port norweski. 28 maja Narwik został odbity z rąk Niemców, ale zmiana sytuacji na froncie (walki we Francji) spowodowała, że alianci już 3-8 czerwca wycofali korpus ekspedycyjny. W walkach o Norwegię uczestniczyły również polskie okręty wojenne. W przeddzień niemieckiego ataku okręt podwodny „Orzeł' zatopił niemiecki transportowiec wiozący inwazyjne wojska do Bergen. Niszczyciele „Burza”, „Błyskawica” i „Grom” patrolowały fiordy, ostrzeliwały nieprzyjaciela na lądzie, walczyły z wrogiem na morzu. W trakcie tej kampanii zatonął „Grom” a „Orzeł” zaginął.
W Wielkiej Brytanii znalazły się też 2 z 5 polskich okrętów podwodnych: „Wilk”(przedarł się przez blokadę niemiecką) i „Orzeł” )uciekł z internowania w Talininie) Polskie statki pasażerskie i handlowe woziły żołnierzy w Europie i Azji, pływały w konwojach do Ameryki i Murmańska. Okręty wojenne walczyły z Kriegsmarine o Atlantyk i Morze Śródziemne, patrolowały kanał La Manche, pełniły służbę w eskorcie konwojów oraz na Morzu Śródziemnym.W bojach tych szczególnie wyróżniły się okręty podwodne „Sokół” i „Dzik”, które zatopiły na Morzu Śródziemnym 38 statków. Polskie niszczyciele, krążownik i ścigacze brały też w 1944 roku udział w inwazji północnej i południowej Francji. W lotniczej bitwie o Wielką Brytanię, trwającej od 10 lipca do 31 października 1940 roku Polacy uczestniczyli od sierpnia. Do walki weszły wtedy pierwsze dywizjony myśliwskie (302 i 303), miesiąc później- pierwsze dywizjony bombowe (300 i 301. Na konto Polaków zapisano 203 spośród 1733 zestrzelonych przez RAF samolotów wroga. \od 1941 roku lotnicy polscy bili się nad Francją, Belgią, Holandią, bombardowali niemieckie porty, ujścia rzek i wybrzeża morskie. W bitwie o Atlantyk walczyli z łodziami podwodnymi i samolotami nad Zatoką Biskajską, osłaniali konwoje na Morzu Północnym, zrzucali broń i materiały dla ruchu oporu w okupowanych krajach. Walczyli też w operacji libijskiej- 15 pilotów pod dowództwem Stanisława Skalskiego po kilku tygodniach lotów bojowych nazwano „cyrkiem Skalskiego”. Ostatnią bojową wyprawąpolskich lotników było nocne bombardowanie północnych Niemiec w 1945 roku (25/26 kwietnia). 18 sierpnia 1940 r. powstała Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich, która walczyła w Tobruku. Uczestniczyła tam w natarciu brytyjskim. W marcu 1942 roku uzupełniono ją zołnierzami przybyłymi w pierwszej ewakuacji Armii Andersa i przekształcono w dywizję.
W 1943 roku powstała 1. Dywizja Piechoty dowodzona przez płk. Zygmunta Berlinga. 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki stoczyła 12-13 paździrnika 1943 roku swój pierwszy bój pod wsią Lenino na Białorusi. W sierpniu powstały: I Korpus Polski, 2. i 3. Dywizja Piechoty. Wczesną wiosną 1944 roku Korpus przekształcono w armię. I Armia Wojska Polskiego uczestniczyła w walkach na przyczółku warecko-magnuszewskim i zdobyciu Pragi. Do końca 1944 roku sformowano też II Armię WP. I Armia WP uczestniczyła w wyzwoleniu Warszawy, przełamaniu Wału Pomorskiego, walkach o Gdańsk i Kołobrzeg, forsowaniu Odry i zdobyciu Berlina. II Armia Wp forsowała Nysę Łużycką. Walczyła o Drezno i Budziszyn oraz wyzwalała Czechy.
Żołnierze II Korpusu Polskiego bronili lini rzeki Sangro we Włoszech, zdobyli Monte Cassino, walczyli o linię Gotów (sierpień), w Apeninie Emiliańskim i nad rzeką Senio. Kampanię zakończyli wyzwoleniem Bolonii w kwietniu 1945 roku.
Drugi front.
1.Dywizja Pancerna dowodzona przez gen. Stanisława Maczka i 1. Samodzielna Brygada Spadochronowa gen. Stanisława Sosabowskiego uczestniczyła w walkach otwartego w czerwcu 1944 roku drugiego frontu.
1. Dywizja Pancerna walczyła w ramach korpusu kanadyjskiego pod Falaise, następnie w Belgii i Holandii. Swój szlak bojowy zakończyła zdobyciem niemieckiego portu Wilhelmsharen w maju 1945 roku.
1. Samodzielna Brygada Spadochronowa uczestniczyła we wrześniu 1944 roku w operacji powietrzno-desantowej „Market-Garden”. Lądując pod Arnhem w Holandii poniosła duże straty i w październiku została wycofana na Wyspy Brytyjskie. W kwietniu 1945 roku przerzucono je na teren Niemiec. Po zakończeniu wojny oddziały I Korpusu Polskiego do 1947 roku uczestniczyły w okupacji Niemiec- w brytyjskiej strefie okupacyjnej.
Wysiłek militarny narodu polskiego w II wojnie światowej był ogromny. Polacy złozyli daninę krwi na wszystkich frontach. Żolnierze I i II Korpusu Polskiego po powrocie do kraju spotykali się z szykanami urzędów bezpieczeństwa, wielu aresztowano i stracono. Ci, któzry zdecydowali się pozostać na emigracji, z porządanych sprzymierzeńców stali się wyrzutem sumienia i kłopotem, zwłaszcza gdy Wielka Brytania i Stany Zjednoczone cofnęły swoje uznanie rządowi londyńskiemu. Efektem takich nastrojów stało się wykluczenie Polaków z londyńskiej Defilady Zwycięstwa 6 czerwca 1946 roku.