Horacy, rzymski poeta z I w. p.n.e, wyznawał filozofię złotego środka i umiaru. Ze stoicyzmu
i epikureizmu wybierał to, co uznawał za najcenniejsze.
Propaguje hasło „carpe diem” czyli „chwytaj dzień”, tak charakterystyczne dla epikureizmu, natomiast od stoików zaczerpnął ideę równowagi ducha zachowywaną w nieszczęściu.
Najbardziej znanymi utworami Horacego są
Pieśni (Carmina) Utwory te
z grecka zwane odami obejmują cztery księgi. Ich tematyka jest bardzo różna. Są wśród nich pieśni biesiadne, patriotyczne, religijne, refleksyjno-filozoficzne, miłosne.
W „
Odzie IX” podmiot liryczny radzi
Taliarchowi (adresat wiersza), by zajął się kondycją swego ciała i doznawaniem przyjemności:.
„Przyrzuć obficiej drewien do komina
I wypędź zimno, a do roztruchana
Czteroletniego, Taliarchu, wina
Ze sabińskiego hojniej nalej dzbana”
W powyższym fragmencie szyk składniowy jest przestawiony. Dziś powiedzielibyśmy:
„...wypędź zimno, Taliarchu, nalej hojniej z sabińskiego dzbana czteroletniego wina do roztruchana”
Podczas zimy p
owinien więc grzać się przy kominku i rozgrzewać się szlachetnym trunkiem, jakim jest wino. Każdy dzień powinien uznać za pomyślny, każdy należy wykorzystać:
(„jakikolwiek dzień da los łaskawy, za zysk uważaj”) kochać, bawić się, tańczyć, umawiać się na miłosne spotkania z dziewczętami, uprawiać sport, zanim nadejdzie starość. Jednym słowem „Chwytaj dzień” , zgodnie z filozofią Epikura. Horacy wyraźnie oddziela sprawy, o które powinni zatroszczyć się ludzie, od spraw, które zależą od bogów:
„Resztę pozostaw bogom: wszak gdy oni
Potęgą swoją burzę uciszyli,
Która po morskiej srożyła się toni,
Ni klon, ni cyprys nie drgnie od tej chwili”
Wszelkie „burze” także te życiowe zależą od bogów i jedynie oni mają władzę, by je „uciszyć”. Wobec wszelkich tragedii należy zachować więc spokój i równowagę ducha, tak jak chcieli stoicy.