Odys był władcą pięknej Italii i niezwykle sprytnym człowiekiem, ponieważ Grecy zawdzięczali mu zbudowanie konia trojańskiego
i zdobycie Troi. Przyczyną dziesięcioletniej tułaczki była: ciekawość świata, żądza przygód i pycha, która kazała mu ujawnić Polifemowi – cyklopowi swoje imię. Odys niepotrzebnie powiedział mu jak się nazywa, bo dzięki temu Posejdon mógł go prześladować za okaleczenie syna. Nie byli bez winy towarzysze podróży, którzy otworzyli worek boga wiatrów Eola oraz zjedli woły poświęcone Heliosowi. Ważne, że Odys nie chciał pozostać u bogini Kalipso, choć ofiarowała mu boskość, ponieważ kochał Penelopę i tęsknił za ojczyzną. Przeżyte przygody zmieniły Odysa. Na wyspie Szevi u featów widzimy innego człowieka: cichy, skromny, siada w popiele i bez zbędnej dumy opowiada o swoich przygodach.
Feakowie pomogą mu wrócić na Itakę, gdzie poskromi zalotników, ale nie będzie mu dane żyć spokojnie u wiernej Penelopy, bo będzie musiał założyc jeszcze kolonię Grecką, a dopiero później przyjdzie śmierć z morza.
Homer więc powiada, ze każdy człowiek jest wędrowcem przemierzającym życie. Wędrówka ma charakter linearny, czyli każdy dzień przybliża nas do Itaki czyli śmierci.
Ma też charakter światopoglądowy, ponieważ rozpoczął ją Odys jako pyszałek rządny przygód i ciekawy świata, a zakończył jako skromny, który zrozumiał że do końca musi służyć ojczyźnie. Wędrówka ma charakter poznawczy, wiele wysp, bogów, dziwów i.t.d.
Wniosek: Człowiek Odys wędruje więc linearnie ku śmierci oraz wertykalnie czyli rozwija się duchowo, staje się lepszym człowiekiem.