Prologos
Antygona rozmawia ze swoją siostrą Ismeną przed pałacem królewskim w Tebach. Rozmawiają o rozkazie
władcy Teb - Kreona -, który polecił uroczyście pogrzebać Eteoklesa, a ciało Polinejkesa (Polinika) pozostawić niepogrzebane. Eteokles i Polinejkes, byli braćmi Antygony i Ismeny. Antygona postanawia pogrzebać brata i prosi o pomoc siostrę, Ismena jednak odmawia.
Parodos
Chór Starców śpiewa pieśń sławiącą niedawne zwycięstwo.
Epeisodion I
Kreon mówi o tym, aby zwłoki Polinejkesa zostawić bez pogrzebu oraz o karze śmierci dla każdego, kto się temu sprzeciwi. Nagle pojawia się strażnik z wiadomością, że ktoś pochował Polinejkesa. Kreon żąda schwytania sprawcy i grozi strażnikowi śmiercią, jeśli ten nie znajdzie winowajcy.
Stasimon I
Chór śpiewa pieśń przedstawiającą państwo jako najwyższy przejaw cywilizacji. Złamanie praw obowiązujących w państwie jest tym samym, co otwarta zdrada.
Epeisodion II
Antygona zostaje wprowadzona przez strażnika i rozmawia z Kreonem o tym czyje postępowanie było słuszne, przedstawiają swoje argumenty. Kreon mówi, że zdrajca dla dobra państwa powinien zostać ukarany, że nie można stawiać na równi lojalnego obrońcy państwa ( Eteokles) z tym, który usiłował to państwo zniszczyć ( Polinejkes). Antygona powołuje się na prawo boskie, że każdy zmarły, niezależnie od swoich przekonań i postępków, ma prawo do pogrzebu. Kreon, zgodnie ze swoją decyzją, chce jednak ukarać Antygonę. Ismena jest gotowa ponieść karę razem z siostrą, ale Antygona nie zgadza się na to i wypomina siostrze jej wcześniejszy brak odwagi.
Stasimon II
Pieśń chóru wyraża współczucie dla Antygony. Przypomina tragiczne dzieje jej ojca, Edypa, i całego rodu Labdakidów, nad którym ciąży przekleństwo.
Epeisodion III
Hajmon, syn Kreona, kocha Antygonę i przemawia w jej obronie. Zwraca ojcu uwagę, że postępuje jak tyran, gdyż sympatia ludzi w mieście jest po stronie Antygony. Kreon nie cofa jednak swojego postanowienia. Antygona ma być żywcem zamurowana.
Stasimon III
Chór wysławia potęgę miłości i jej boginię, Afrodytę.
Epeisodion IV
Antygona żegna się z życiem,wyraża żal, że wielu rzeczy nie dane jej było zaznać - nie zdążyła doświadczyć miłości, małżeństwa ani macierzyństwa. Towarzyszy jej współczujący chór.
Stasimon IV
Chór przypomina inne postacie, które zostały zamurowane żywcem. Mówi o nieuchronności przeznaczenia.
Epejzodion V
Tejrezjasz - niewidomy wróżbita - oznajmia, ze świątynie zostały zbezczeszczone przez ptaki i psy, które żywiły się ciałem Polinejkesa. Rozgniewani bogowie nie przyjmują składanych ofiar i nie wysłuchują modlitw. Radzi, aby Kreon odwołał swój rozkaz, ten jednak odmawia. Dopiero kiedy Tejrezjasz zapowiada śmierć Hajmona, wtedy król rozkazuje uwolnić Antygonę i pochować Polinejkesa.
Stasimon V
Chór sławi hymnem patrona Teb, Dionizosa, i błaga go o pomoc.
Eksodos
Posłaniec przynosi wieść o śmierci syna Hajmona królowej Eurydyce. Relacjonuje, że Kreon po pogrzebie Polinejkesa polecił otworzyć grobowiec, w którym zamurowano Antygonę. Zobaczył tam, że Antygona się powiesiła, a Hajmon trzyma w ramionach ciało ukochanej. Kiedy zobaczył ojca, rzucił się na niego z mieczem, a potem się zabił. Zrozpaczona królowa wybiega. Wchodzi Kreon, niosąc ciało syna. Ponownie zjawia się Posłaniec i oznajmia, że Eurydyka również popełniła samobójstwo - pchnęła się nożem. Kreon żałuje teraz swoich uczynków. Chór śpiewa o bogach, którzy zsyłają karę za pychę i zbytnią pewność siebie, a przez cierpienie uczą pokory i umiaru.