Pieśń tą można uznać za manifest. Poeta porusza tu problem sztuki i jej uniwersalnego, ponadczasowego wymiaru. Horacy wyraża
przekonanie, że jego twórczość jest nieśmiertelna, jest pomnikiem, który stawia sobie za życia. Jasno przedstawia swoje poetyckie zasługi, nie bawiąc się w fałszywą skromność.
Podmiotem lirycznym jest sam poeta. Porównuje się do budowniczego, który właśnie ukończył wielkie dzieło.Głównym przesłaniem utworu jest zdrot "non omnis moriar", czyli "nie wszystek umrę". O ile człowiek z natury jest śmiertelny, o tyle sztuka jest wieczna.
Poeta nigdy nie umiera "do końca", zawsze jego część żyć będzie w wierszach i w pamięci tych, którzy te wiersze będą czytać. Wiersz zbudowany jest z czterech czterowersowych strof, dający wyraz dumy ze swej twórczości, przekonania o nieśmiertelności. Utwór stanowi rodzaj liryki autotematycznej, czyli poezji o poezji, a liryczne "ja" jest tożsame z osobą poety. Horacy przemawia we własnym imieniu bezpośrednio do adresata, który jednak nie jest precyzyjnie określony.
Horacy chetnie korzystał ze wzorów dawnych liryków geackich, m.in. Safony, Pindara, jednak przejętym od nich motywom nadawał rzymski charakter. Poeta przestrzegał zawsze harmonii między treścią, a formą rytmiczną pieśni. Często też stosował poetycką technikę opartą na wychodzeniu od szczegółów sytuacyjnych i dochodzeniu w ramach utworu do ogólnej refleksji filozoficznej o wyraźnych akcentach praktycznych, refleksji mającej odniesienie do konkretnej rzeczywistości. Poeta stale zajmował się teorią literatury, studiował dawne wzory, przez całe życie dążył do osiągnięcia perfekcji formalnej. Doskonalił swój język poetycki, obejmujący różne rodzej mowy - od języka potocznego do podniosłego, modlitewnego stylu niektórych utworów.
Horacy jest jednym z piewców Arkadii - krainy wiecznej szczęśliwości, która była istotnym elementem antycznego światopoglądu. Poeta miał duży wpływ na literaturą renesansu. Z jego dorobku wielokrotnie korzystał m.in. Jan Kochanowski, nie kryjąc swej fascynacji dla Horacego. W twórczości poety widać wyraźnie żywy wpływ myśli Horacjańskiej, a stwierdzenie "nom omnis moriar" można uznać za hasło patronujące renesansowemu myśleniu o sztuce.