Początek tragedii greckiej sięga misteriów dionizyjskich, podczas
których uczestnicy śpiewali
pieśni obrzędowe ku czci Dionizosa. W
pierwotnej swej postaci spektaklowa część obchodów
dionizyjskich związana była z występami chórów, którym przewodził Koryfeusz, chór
wykonywał pieśni zwane dytyrambami. Dalszym krokiem w kierunku
wykształcenia się tragedii jako utworu scenicznego było wprowadzenie
mówiącego aktora. Tę zasługę przypisuje się poecie Tespisowi.
W tragedii antycznej nie ma podziału na akty i sceny:
- prologos- zapowiedź
- parodos- wstępna pieśń
chóru - epejsodiony-
sceny dialogowe
- stasimony- wystąpienia chóru
- kommos- lament bohatera
- eksodos-
ostatnia pieśń chóru
- epilog- część ostatnia
dramatu Cechy tragedii antycznej:
- podział na tragedię i komedię
- zasada trzech jedności: czas- 24 h, miejsce: przed pałacem w Tebach, akcja: kłótnia Kreona i Antygony
- istnienie chóru
- ograniczona liczba aktorów na scenie- 3
- aktorzy byli mężczyznami
- tragizm postaci
- konflikt tragiczny- zderzenie się dwóch przeciwnych światopoglądów- tragiczne zakończenie
- emocje i wzruszenia po przeczytaniu lub obejrzeniu
Katharsis: w poetyce Arystotelesa termin określenia estetyczno-
emocjonalnego funkcji tragedii, polegającej na wyzwoleniu się widza z
uczucia strachu i litości
poprzez intensywne ich przeżycie.
Stan oczyszczenia, wyładowania się, wyżycia się, który ma nastąpić pod wpływem oglądalnego przedstawienia, w dzisiejszych czasach można to
osignąć poprzez pójście do kina, teatru.
W dramacie antycznym pojawia się wieszcz- pośrednik ludzi z Bogiem.
Więcej recenzji na temat Cechy dramatu antycznego