Frankenstein, czyli współczesny Prometeusz – taki tytuł nosiła pierwsza powieść opowiadająca o eksperymentach z ludzkim ciałem. Jej autorką była młoda Angielka Mary Shelley. Mary była córką znanego filozofa Williama Godwina. Łączyły go przyjacielskie stosunki ze znakomitym poetą Percym Shelleyem, który później poślubił Mary. Swoją powieść zaczęła pisać w 1818r. Wydała ją znacznie później, gdyż w międzyczasie w jej życiu wiele
się działo. Najpierw uciekła z Percym Shelleyem do Szwajcarii. Chodziło o odcięcie się od zbyt interesownego ojca Mary. Tam wyszła za mąż i urodziła trójkę dzieci, z których przeżył tylko najmłodszy syn William. Po 8 latach małżeństwa straciła męża. Percy Shelley utonął. Wypadek zdarzył się nad Jeziorem Genewskim. Było to o tyle dziwne, że 8 lat wcześniej w Jeziorze Genewskim w podobnych okolicznościach zginęła pierwsza żona Shelley'a. Gdyby nie jej śmierć, Percy nie mógłby ożenić się z Mary. Przeżycia osobiste i dziwny, skłonny do wizjonerstwa charakter autorki powieści o doktorze Frankensteinie napewno wpłynęły na treść tego utworu. To jednak nie wyczerpuje sprawy. Na początku XIXw. rodziła się nowa cywilizacja – cywilizacja przemysłowa. Ludzie po raz pierwszy przekonali się jak ogromny wpływ na życie może mieć nauka. Wyciągnęli z tego daleko idące wnioski; pojawiło się przekonanie, że człowiek działając rozumem oraz metodą może stać się Bogiem-stwórcą i np. powołać do życia istotę podobną do siebie. Rozpoczęła się epoka eksperymentów, niektórych z pogranicza nauki i jarmarcznych widowisk. Giowanni Aldini, siostrzeniec Galwaniego organizował w całej Europie pokazy, na których ukazywał widzom co dzieje się z ludzkimi zwłokami, gdy pobudzi się je prądem elektrycznym Lekarze zaczęli robić eksperymenty na martwych ludziach. W efekcie, świeże zwłoki stały się dość cennym towarem. Nie obeszło się w takiej sytuacji bez afer. Najgłośniejsza miała miejsce w Edynburgu. Dwuch obywateli tego miasta o nazwiskach Burke i Hare zorganizowało sobie całkiem dochodowy interes, mordując nocami na ulicach Edynburga biedaków i dostarczając ich ciała miejscowemu chirurgowi nazwiskiem Edward Knox. Złapani wreszcie, twierdzili, że robili to dla dobra nauki. Tak więc, bohater powieści Mary Shelley, doktor Wiktor Frankenstein jest typowym ówczesnym uczonym lekarzem przekonanym, że rozumem uda mu się zapanować nad tajemnicą życia. Autorka zupełnie nie darzy go sympatią; raczej ostrzega czytelnika przed ludźmi pokroju doktora Frankensteina – niebezpiecznymi, zadufanymi w sobie eksperymentatorami. Więcej już sympatii ma dla potwora, którego Frankenstein stworzył. Ma on jakąś wrażliwość i duchowość, czego brakuje jego stwórcy. Mimo, że dokonuje rzeczy okropnych, to jednak cierpi fizycznie i psychicznie. Stara się znaleźć swoje miejsce wśród innych istot, które ciągle go odrzucają. Ciekawą rzeczą jest, iż młoda angielska autorka nazwała tytułowego bohatera niemieckim nazwiskiem. W XIX wieku po Europie krążyły w róznych formach przekazu historie grozy, tzw. gothic stories. W śród nich była opowieść o grabarzach z miasta Frankenstein leżącego na Śląsku. W XVII wieku niemal 1/3 ludności tego miasta wyginęła z powodu epidemii dżumy. O rozprzestrzenianie zarazy zostali oskarżeni miejscowi grabarze. Mieli oni podobno podrzucać w zamożnych domach sproszkowane szczątki zmarłych. W ten sposób szerząc zarazę, zapewniali sobie ciągłą pracę, możliwość okradania zwłok bogaczy chowanych w drogich strojach, a także możliwość okradania opustoszałych domów. Gdy proceder został wykryty, skazano ich na śmierć poprzedzoną męką. Mary Shelley znała zapewne tę historię i pewnie z niej zaporzyczyła nazwisko dla swojego bohatera. Dzisiaj miasto Frankensein leży w Polsce i nosi nazwę Ząbkowice Śląskie. Tekst na podstawie artykułu Gabriela Maciejewskiego pt: Matka Frankensteina, drukowanego w magazynie Wróżka, nr.3 marzec 2006.
Więcej recenzji na temat Frankenstein czli współczesny Prometeusz