Kiedy zabrałem
się do czytania ostatniej już części Sagi o Wiedźminie, pt. “Pani Jeziora”, nie mogłem się od niej oderwać. Dlaczego? Z tego samego powodu, dla którego nie mogłem się oderwać od poprzednich części. Wielopoziomowa fabuła, nieprzeciętne postacie, zabawne dialogi oraz narastająca akcja – to właśnie można spotkać w tej wspaniałej książce. Ponadto niech nikt się nie zdziwi, kiedy finałowa walka pomiędzy drużyna wiedźmina a czarownikiem Vilgefortzem i okrutnym Leo Bonhartem odbyła się już po przeczytaniu nieco więcej niż połowy stron. Co było dalej? Śmierć głównego bohatera i bagatela... jego rozmowa z ukochaną Yennefer w bliżej nieznanym miejscu. Może był to raj a może inna rzeczywistość – to chyba wie już tylko sam autor dzieła, Andrzej Sapkowski.
Nigdy nie zapomnę ostatniej książki, opowiadającej przygody zabójcy potworów, wiedźmina Geralta. Szczególnie, że końcówka, w której spełniły się prorocze wizje dzielnej Ciri, do tej pory powoduje, że zastanawiam się
czy bohater zginął czy nie. Tak czy inaczej, ostatnie fragmenty spowodowały, że moje oczy zaszły łzami smutku. Jeszcze w zamczysku Kaer Morhen, siedliszczu wiedźminów, Ciri zamroczona narkotycznym eliksirem, przepowiedziała Geraltowi śmierć od trzech zębów. Moje zdziwienie było ogromne, kiedy wspomniane trzy zęby nie były umieszczone w paszczy jakiegoś potwora, lecz były to po prostu trójzębne widły. Geralt w swoich ostatnich chwilach zlitował się nad człowiekiem i tu zabrakło mu sekundy – inny człowiek trafił go widłami w pierś. Wiedźmini, najlepsi szermierze świata przedstawionego przez Sapkowskiego, nie popadali w rutynę. Jednak tym razem okazało się, że ich charaktery nie były całkowicie wypaczone przez mutacje, próby traw i wieloletnie szkolenie. Także mieli sumienie.
Sensem książki było przeznaczenie, z którym nie dało się wygrać ani wiedźmińskim ostrzem, ani magią ani nawet legionami Nilfgaardu. Przez wszystkie siedem książek, które od różnych stron opowiadały całą intrygę związaną z Ciri, czytelnik jest wprowadzony w świadomy błąd, przez który myśli, że jej ojciec, rycerz Jeż, zginął na morzu. I tu można zdziwić się najbardziej – otóż cały imperator Nilfgaardu okazuje się być właśnie jej rodzicem. A cała wojna, która wybuchła pomiędzy królestwami północy a Nilfgaardem, związana jest właśnie z królewską krwią Cintry, która płynęła w żyłach Ciri. Dziewczynka była ostatnim królewskim potomkiem państwa położonego w wyjątkowo strategicznym miejscu, co dla stron konfliktu mogło być karta przetargową w całej wojnie. Warto też dodać, że Ciri, podopieczna Geralta, była nosicielką wyjątkowo potężnego genu, który dawał niesamowite możliwości magiczne. Dzięki tym umiejętnością, Ciri odwiedziła nawet naszą rzeczywistość. I tu spotkała rycerzy Zakonu Krzyżackiego w pobliżu Malborka i angielskiego wędkarza w czasie II Wojny Światowej.
Co jeszcze można przeczytać w tym dziele? Niesamowite charaktery bohaterów, którymi są nie tylko ludzie, ale także inne humanoidy: krasnoludy, elfy, niziołki, wampiry abstynenci czy przeróżne potwory. Tytułowy bohater, choć stworzony do walki ze stworami chaosu, takimi jak wampiry, strzygi czy mantikory, nie mógł oddać się swojemu zajęciu. Przez cały czas musiał walczyć z ludźmi. A wszystko w obronie Ciri.
Jestem pewien, że niebawem przeczytam ja jeszcze raz. Tak skomplikowana fabuła nie pozwala na ogarnięcie wszystkiego przy pierwszym podejściu. Ilość bohaterów, długi czas fabuły i intryga polityczna – to właśnie powoduje, że do tej książki chce się wrócić.
Patryk Pietrzyk
Więcej recenzji na temat Tom piąty sagi o Wiedźminie "Pani Jeziora"