Kto z nas nie tworzył w wyobraźni własnej wizji świata? A gdyby tak historia potoczyła się inaczej, jak wyglądałaby dziś rzeczywistość? Nie trzeba sięgać daleko, aby zmienić tor wydarzeń. Philip K.Dick, oddany pokusie kreatora, postanowił nakreślić własny finał ostatniej wojny. Odbierając zwycięstwo Aliantom, oddaje cały świat we władanie przywódców państw osi z Niemcami i Japonią na czele. Ta ostatnia narzuca swoje rządy Stanom Zjednoczonym. Tu też rozgrywa się akcja powieści, która przeplata w swych wątkach trzy równoległe światy. Pierwszy to tradycyjny świat epicki tworzony przez autora. Odnajdujemy tu różnych bohaterów i ich małe dylematy. Drugi, to fikcyjny świat powołany do życia przez jednego z bohaterów Dicka, Abendsena w prowokacyjnej książce „Szarańcza utyje”. Zabieg szkatułkowego umieszczania książki w książce to dość częsty środek literacki. Jednakże, w tym przypadku, Dick posuwa się o krok do przodu. Jego ironia sprawia, że alternatywna wizja jest realnym światem czytelnika. Ten też, jako trzeci świat, pojawia się jedynie na chwilę, w wizji jednego z bohaterów, Pana Tagomi. Ta „rzeczywista chwila” wydaje się okrutnym doświadczeniem, które przeraża bohatera. Aż trudno uwierzyć, gdyż to właśnie w tym świecie przyszło nam żyć.
Wykorzystana przez Dicka, teoria światów równoległych Everetta to jedyny element, który pozwala zaliczyć powieść do kategorii science-fiction. Zarówno bohaterowie, świat w którym żyją, jak i akcja przypominają bardziej powieść obyczajową. Jednakże, świdomość, że tak niewiele brakowało, aby wizja Dick’a zrealizowała się w rzeczywistości napawa strachem. Może ucieczką jest wyrocznia I-cing, dzięki której i bohaterowie Dick’a starają odnaleźć się w otaczającej ich rzeczywistości?
Więcej streszczeń na temat Człowiek z Wysokiego Zamku