Esej ten jest dalszym ciągiem „Drzwi percepcji”, w którym to dziele analizuje skutki zażywania narkotyku o nazwie peyotyl, oraz innymi sposobami odkrywania antypodów umysłu człowieka. Peyotyl, jak również hipnoza, lampa stroboskopowa, dwutlenek węgla, pozwala otworzyć zawór, który filtruje ogląd świata. Wówczas to można spostrzec jaki jest świat naprawdę czyli istotę tego świata, jego duchową stronę. Opis wielu skomplikowanych i wspaniałych wizji po narkotyku próbuje przekonać nas, że to jest droga do życia naprawdę duchowego. Autor uważa, że dzięki niemu łatwiej człowiek może
się rozwijać. Jest to łatwiejsza droga niż religia, sztuka, ćwiczenia duchowe i umartwianie się. Jeśli nawet nie zastąpi tych dziedzin życia to może ułatwić postępy w nich. Pisarz pokazuje historię sztuki, metod religijnych i technicznych wynalazków, które w podobny sposób jak
peyotyl prowadzą
człowieka do doskonałości duchowej, do przeżyć duchowych umożliwiających z sensem przeżyć okrutne życie. Z tych przykładów wynikać ma, że wszelka duchowość pochodzi z przemian chemicznych i fizycznych w organizmie ludzi. Nie widzi żadnych przyczyn rozwoju duchowego pochodzących od samego człowieka, wszystko zawdzięczamy chemii organizmu. W taki sposób zdobyte oglądanie
świata dla autora jest niebem, jednak zauważa, że dla niektórych
ludzi te same wizje stają się piekłem, powodem strachu i samotności. Huxley nie wie jak uchronić od nieszczęścia piekła ludzi chorych (schizofreników) nie mogących wyjść ze świata wizji. Ciągłe wizje stają się naszym piekłem. Autor wg. Mnie tak jak w poprzednim swym dziele myli duchowość z przytępieniem rozumu i woli człowieka. Myli chorobę, zakłócenie normalnych funkcji życiowych z duchowością. Na dodatek używa języka filozofii i religii dalekiego wschodu, którego nie całkiem rozumie. Jeśli poważnie traktować wywody Aldousa Huxleya aby być ducowym człowiekiem należałoby utracić swoją osobowość i świadomość siebie na rzecz wyimaginowanego ducha świata.
Więcej recenzji na temat Niebo i piekło