Księga XI Rok1812
Jest wiosna 1812 roku, czas nadziei i wiary w wyzwolenie ojczyzny, bo wielka armia napoleońska, a przy niej wojsko polskie, ciągną na Moskwę. W Soplicowie stacjonują generałowie: Jan Henryk Dąbrowski, Karol Kniaziewicz, Małachowski oraz czterdzieści tysięcy żołnierzy. W uroczystym dniu Najświętszej Panny Kwietnej zostaje odprawiona msza dla
wojska i ludu, a po niej Podkomorzy przeprowadza rehabilitację Jacka Soplicy i zawiesza na krzyżu mogiły order Legii Honorowej przyznany zmarłemu przez Napoleona. Trzy pary narzeczonych czekają na ogłoszenie zaręczyn: Zosia i Tadeusz, Asesor i Tekla Hreczeszanka, Rejent i Telimena.
Księga XII Kochajmy się!
Wojski jako marszałek dworu kieruje ostatnią ucztą staropolską w zamku, a na dziedzińcu Sędzia przyjmuje gromadę włościan. Zosia i Tadeusz jako nowi dziedzice usługują ludowi.
Goście podziwiają serwis staropolski, jedzą potrawy sporządzone według staropolskiej księgi kucharskiej, popijają węgrzynem. Tadeusz i Zosia postanawiają nadać chłopom ziemię oraz wolność. Brzmią wiwaty na
cześć młodych, na cześć
ludu jako wolnych, równych Polaków, na cześć wojska, wodzów i wszystkich stanów.
Na dziedzińcu stary Jankiel wykonuje koncert na cymbałach, w którym słuchacze odnajdują echa pieśni narodowych, które przypominają niedawne dzieje ojczyzny: Konstytucję 3 Maja, Targowicę, rzeź Pragi, dzieje legionów, tułaczkę polskich żołnierzy. Finał koncertu brzmi optymistycznym „Jeszcze Polska nie zginęła" a zebranych ogarnia radość i nadzieja na wyzwolenie ojczyzny.
Ogólna zabawa szlachty, wojska i ludu rozpoczyna
się staropolskim polonezem prowadzonym przez Podkomorzego i Zosię i trwa do późnej nocy pełna wiwatów, toastów i radosnego nastroju.
Więcej recenzji na temat Pan Tadeusz Ks. XI Rok1812 Ks.XII Kochajmy się