Księgi te, opublikowane w 1832r. w Paryżu, pisane wzorowaną na ewangeliach prozą poertycką, mają charakter dzieła historiozoficznego i politycznego, które określało wyjątkową rolę narodu polskiego w dziejach ludzkości i wyjątkowy charakter oraz posłannictwo emigracji polskiej. Dzieje ludzkości przedstawił poeta jako realizowanie się ideału wolności w walce z monarchicznym despotyzmem. Jedynym narodem, któremu ideał ten udało się wprowadzić w życie, byli Polacy. Dlatego też ościenni monarchowie uznali Polskę za największego wroga i skazali ją na śmierć, podobnie jak skazano na śmierć Chrystusa - Mesjasza. Polska jednakże, podobnie zresztą jak Chrystus, zmartwychwastanie i doprowadzi do pełnej realizacji ideałów wolności, republikanizmu i demokracji w skali całej ludzkości (mesjanizm). Rolę apostałów tych ideałów przypisał poeta wyidealizowanym emigrantom polskim.
Księgi, pisane "ku pokrzepieniu serc", stały się dla emigracji optymistycznym programem. Wywarły także wielkie wrażenie na cudzoziemcach - niemalże od razu zostały przełożone na najważniejsze języki europejskie.
Więcej streszczeń na temat Księgi narodu polskiego i Księgi pielgrzymstwa polskiego