Książka „Lolita” Vladimira Nabokova opisuje seksualne obsesje czterdziestoletniego mężczyzny -narratora książki- do dwunastoletniej dziewczynki imieniem Dolores. Czytając podążamy śladami podróży obłudnika i jego „nimfetki”.
Opowieść jest jakby spowiedzią z życia przed sądem i światem, ale bez poczucia winy. Na jego późniejsze podejście do płci przeciwnej duży wpływ miała beznadziejna, młodzieńcza miłość do Annabel. Jej śmierć na tyfus utrwaliła w nim poczucie frustracji, co uniemożliwiało mu kolejne romanse. Ukończył studia, zatrudniał
się w szkołach, w których mógł bez opamiętania gapić się na dojrzewające dziewczęta. Stało się to jego pasją. Aby to ukryć ożenił się. Szybko jednak zrezygnował z zobowiązań i z Francji wyjechał nęcony spadkiem po wujku do Stanów Zjednoczonych. W poszukiwaniu miejsca do zamieszkania natkną się na młodziutka Lo i jej matkę panią Haze. Urok Lolity od razu uwiódł narratora. Bardzo przypominała mu Annabel i widział, że musi być jego. Kiedy nadarzała się tylko ku temu sposobność próbował ją zdobyć. Pod pretekstem pomocy bądź zabawy zbliżał się do nieświadomej Lolity. Obserwował każdy jej ruch. Natomiast matka Charlotta próbuje uwieść go. Uważając, że niesforna córeczka jej przeszkadza wysyła ją na obóz. Humertowi trudno się z tym pogodzić. Aby już nigdy nie stracić Lo żeni się z jej rodzicielką. Niedługo po tym była pani Hase przez przypadek ginie pod kołami furgonetki. To udaremnia jej plany o wysłaniu Lolity do szkoły z internatem i oddzielenia jej od swojego ukochanego. Przybranego ojca Lo nie zmartwiła śmierć żony. Teraz ma pełne prawa do swojej nimfetki. Jedzie odebrać ją z obozu, nie od razu informuje o śmierci matki. Uważa, że mogłoby to skomplikować sprawy. Zabiera ją w podróż od hotelu do hotelu gdzie chce spełnić swój prymitywny plan. Kupił nowe ubranka, którymi chciał udobruchać dziewczynkę. Na pierwszym, dłuższym postoju spotykają dziwnego jegomościa o nazwisku Quilty, który udaje się w pewnego rodzaju pościg za nimi. Przed snem Hubert podstępem podaje Lo środki nasenne. Okazały się one zbyt słabe, ale rano nimfetka zaproponowała zabawę, która bardzo spodobała się Hubertowi. Odzyskał poczucie, że żyje. Na razie nie skorzystał, nie chcąc rozgrywać gry zbyt szybko. Na obozie Lolitka poznała więcej świata i jego przyjemności z Charlim niż można byłoby przypuszczać. Dziwiło Lolite, czemu nie może spędzać czasu jak jej koledzy i koleżanki na przejażdżkach konnych lub na basenie. Nie buntowała się jednak poleceniom swojego ostrożnego i zazdrosnego opiekuna. W dzień podróżowali, a noc Hubert oddawał się swojej chuci. „Piękne” wakacje musiały się kiedyś skończyć. Lo aby nie wzbudzać podejrzeń tak jak swoje rówieśniczki została wysłana do szkoły. Wybrano dla niej prywatna placówkę w Beardsley. Narrator wszedł w okres godzinnych męczarni, które przysparzało mu czekanie na nimfetkę w oknie domu. Lolitka również nauczyła się zarabiać na tym, do czego była zmuszana. Wyznawała zasadę żadnych pieszczot za darmo. Coraz większy problemem stawali się chłopcy interesujący się dziewczyną.. Hubert popadał w nerwicę przez podejrzenia, że ktoś może odkryć jego wielki sekret i przerwać tę „niesamowitą” sielankę. Lo zainteresowała się teatrem i chodziła na lekcję gry do pani Empire. Jednak pewnego dnia zadzwoniła nauczycielka oznajmiając, że nie widziała swojej uczennicy od kilku tygodni. Sytuacja wyprowadziła narratora z równowagi, skończyła się wyjazdem z Beardsley. Na drodze znów pojawia się ten sam tajemniczy jegomość, co w czasie pierwszej podróży. Humbert orientuje się, że ich śledzi, być może jest policjantem, który planuje odkryć prawdę. Dodatkowych zmartwień dostarcza choroba Lo, musi iść do szpitala. Dziewczyna poczuła wolność i gdy tylko odzyskała siły uciekła nie tylko od chorych, ale również od swojego przybranego ojca. Pomógł jej mężczyzna, który za nimi podążał, ale pozostawiał tak mało śladów, że odnalezienie go i nimfetki zajęło sporo czasu Hubertowi. Posunął się nawet do wynajęcia prywatnego ddetektywa, nic to nie pomogło. Pewnego dnia jednak otrzymał list od Dolores obwieszczający, że ma męża i dziecko. Odezwała się jedynie, dlatego bo pilnie potrzebowała pieniędzy. Mieszkała w obskurnej dzielnicy razem z weteranem wojennym. Już nie przypominała jego Lo, teraz była zwiędniętym cieniem dawnych lat. Wreszcie opiekun dowiaduje się prawdy o losie Lolity po ucieczce. Pracowała razem z grupa młodych ludzi dla pewnego bogatego impotenta. Kręcili kamerą swoje zbliżenia seksualne, zajmowali się też innymi usługami. Humbert decyduje się na zemstę, na człowieku, który odebrał mu jego ostatnie ulotne szczęście. Jedzie pod podany adres i zabija Clare’a Quiltiego. Gdy to zrobił poczuł się przyjemnie lekko, teraz nic już nie grało roli. W ostatnich słowa pisze kilka myśli-przesłań dla, Lolity, aby była dobra żoną, dobrą matką i żeby urodził się syna. Dla Humerta Lolita do końca życia będzie częścią jego świata marzeń.
Książka z jednej strony jest ostrzeżeniem dla nieuważnych rodziców, z drugie strony zadumą nad niezwykłością człowieka. Zmusza nas do przemyśleń jak bardzo różnimy się od siebie i w jakie skrajności jesteśmy skłonni popadać.
Więcej recenzji na temat Lolita