Kazania świętokrzyskie powstały na przełomie XIII i XIV wieku (występują ewidentnie
archaizmy odnoszące się do czasowników, które usunięto w XIV w.). Tytuł nie jest adekwatny do treści, bowiem jest to kazanie, jednak nie świętokrzyskie. Kazania powstały pod piórem mnicha Bożogrobowców (człowieka wykształconego, żyjącego na przełomie XIII i XIV w.) Zanim znalazły się u benedyktynów na Św. Krzyżu, znajdowały się w zakonie Bożogrobowców w Leżajsku i Miechowie. Odbiorcami Kazań świętokrzyskich byli współbracia autora, inni mnisi. Tekst kazań jest w języku polskim, występują jedynie łacińskie cytaty mające na celu wprowadzić temat danego kazania.
Odnalezienie Kazań Świętokrzyskich wiąże się z postacią Alexandra Brucknera, który w 1890 r. odnalazł je w oprawie kodeksu Cesarskiej Biblioteki Publicznej w St. Petersburgu, gdzie został wywieziony po powstaniu listopadowym. Kodeks pochodził z biblioteki benedyktyńskiego klasztoru Św. Krzyża na Łysej Górze w Górach Świętokrzyskich. Kazania te zostały wykorzystane przez introligatora do oprawy łacińskiego kodeksu, rękopis został pocięty na paski i użyty do oprawy. Paski te złożyły się na jedno kazanie zachowane w całości (św. Katarzyny) i pięć w niekompletnych fragmentów. Odnalezione kazania są na dni: św. Michała (zachowany jedynie koniec kazania), św. Mikołaja (zachowany początek), Bożego Narodzenia (zachowany koniec), Trzech Króli (zachowany początek i koniec), Matki Boskiej Gromniczej (zachowany początek).