Coetzee jako Noblista z 2003 roku, jak wielu jego poprzedników nagrodzonych Noblem szybko popadł w zapomnienie, za wyjatkiem pasjonatów tego rodzaju literatury. Tego rodzaju, czyli literatury z pogranicza światów - społeczeństwa i człowieka. Jednostki, która jest zmuszona, a może raczej - której jedynym możliwym zachowaniem jest bezcelowy zewnętrznie
bunt przeciw światu i jego wartościom, bezcelowy zewnetrznie - lecz wewnetrznie bunt będący przyczyną samounicestwienia jest jedynym ratunkiem dla moralności, ludzkości. Bo człowiekiem jest każdy, ale nie każdy jest ludzki - i to doskonale ukazuje twórczość Coetzee. Chyba najlepszym przykładem twórczosci Coetzee jest "Czekając na barbarzyńców". Na granicy anonimowego Imperium pracuje w jednej z placówek sędzia, który w obliczy zbrodni dokonywanych przez ludzi systemu Imperium podnosi wewnętrzny i zewnętrzny bunt. Nagle okazuje się, że owi tytułowi
barbarzyńcy to nie tylko Nomadowie, ktorzy jakoby zagrażają Imperium. To na łonie samego Imperium rodzą się ludzie upodleni, barbarzyńcy moralni, etyczni, nie mający w sobie ani krzty człowieczeństwa. Bunt
sędziego okupiony jest uznaniem go za zdrajcę, lecz nie zmienia to jego postanowienia. Lecz czy
sędzia - wobec faktu, ze bunt niczego nie zmieni tak
naprawdę - buntuje się z pobudek wyższych, czy tylko dla egoistycznego spokoju
własnego sumienia? To każdy musi osądzić sam. Autor jako świadek apartheidu pod pretekstem historii sędziego opisuje tak naprawdę dylematy białych przeciwników tego typu podziałów. Lecz nie tylko o apartheid tutaj chodzi - raczej o przełamanie stereotypow, granic myślowych, które to granice boimy się przekraczać w obawie przed tym, co możemy ujrzeć z perspektywy i jak zmieni się nasz pogląd na samych siebie. Opis Imperium nieodzownie kojarzący się z systemami totalitarnymi uniknął cenzury dzieki alegoryzmowi tego mitycznego państwa. Wypada więc życzyć czytelnikom, by sami przekroczyli granicę Imperium i nie przerazili się tego co mogą zobaczyć po drugiej stronie barykady światopoglądu społecznego i własnego sumienia.
Więcej recenzji na temat Czekając na barbarzyńców