Wiersz Franciszka Karpińskiego pt. "Przypomnienie dawnej miłości" to typowy utwór reprezentatywny okresu sentymentalizmu.
Jest bogaty w opisy
przyrody, przesycony uczuciami. Podmiot
liryczny jest zarazem osobą mówiącą w wierszu. Wspomina miejsca, gdzie niegdyś spotykał się z ukochaną (Justyną). "Przypomnienie dawnej miłości" jest pieśnią pasterską- sielanką.Sielankę charakteryzuje prostota formy, śpiewność oraz barwne opisy przyrody. Bohaterami są ludzie prości (np. pasterze), tematem- zazwyczaj miłość.Utwór Karpińskiego składa się z siedmiu czterowersowych zwrotek. Jest to wiersz sylabiczny, w każdym wersie jest po siedem sylab. Rymy są ułożone w schemacie a b a b. Wiersz jest prosty w odbiorze, łatwo "wpada w ucho", jest bardzo rytmiczny.Główną rolę odgrywa opis przyrody. Jest niezwykle bogaty, zaznacza, że ten widok jest niezwykle ważny dla podmiotu lirycznego. Miejsce, które opisuje- jawor nad potokiem, kojarzy mu się z ukochaną, wspomina wspólnie spędzone chwile. Miłość między nim a Justyną była miłością czystą, bez winy. W dowód tej miłości znaczyli jawory, pod którymi siedzieli. Karpiński zwraca uwagę na to, że miłość jest ulotna, natomiast przyroda trwa. Roślinność pozostała niezmieniona od czasów, gdy podmiot liryczny spotykał się z ukochaną, jednak ich miłość uleciała- rozstali się. Inicjały, które wyryli na drzewie "popsuł pasterz niebaczny". Podmiot liryczny cierpi, ponieważ stracił swoją kochankę, a miejsce, w którym niegdyś ją spotykał, wywołuje teraz bolesne wspomnienia.Karpiński w wierszu ukazuje wyższość przyrody i jej kształtu nad uczuciami człowieka. Piękno kryje się przede wszystkim w przyrodzie, jest ona idealna. nic nie odciska na niej piętna. Serce człowieka natomiast często się zmienia. Zawód w miłości rani je, zostawia na nim trwały ślad- bolesne wspomnienia. Karpiński szczególnie zwraca uwagę na uczucia, emocje i spontaniczność. Jego opis miłości jest przepełniony czułością, a zarazem jest prosty, bez zbędnych określeń.Akcja dzieje się w odosobnieniu od cywilizacji- na łonie natury, niedaleko wsi. Bohaterowie są ludźmi "nieskażonymi" postępem nauki, ich uczucia nie są zakłamane i fałszywe. Nie potrafią kłamać i oszukiwać, to, co czują w stosunku do siebie, jest czymś cudownym, niecodziennym. Wiemy tylko tyle, że los rozdzielił kochanków, a podmiot liryczny cierpi widząc potok i jawory- obraz, który jednoznacznie kojarzy mu się z Justyną."Przypomnienie dawnej miłości" jest utworem sentymentalnym. Znajdujemy w nim cechy reprezentatywne dla tego nurtu: prostotę formy, analizę psychologiczną postaci, barwne opisy przyrody, śpiewność, melodyjność wiersza, nawiązanie do Boga oraz bardzo dużą uczuciowość.