Pewnego dnia do miasta Marittima przyjechał pociągiem pies. Od razu jego sympatię zdobył zawiadowca
stacji kolejowej, który
postanowił zabrać zwierzę do domu. Po drodze kolejarz wstąpił do bufetu, gdzie jego koledzy nazwali psa imieniem Lampo (wł. lampo –błyskawica). Lampo okazał się bardzo inteligentny i tak jak powiedział mu jego nowy pan, zaczął biec za pociągiem (nie wolno było przewozić w nich psów). Po kilku kilometrach Lampo zmęczył się bardzo i na rozkaz zawiadowcy został w Marittimie. Na drugi dzień zawiadowca nie miał nadziei, że spotka Lampo,
jednak mylił się, gdyż pies czekał na niego w kancelarii. Wieczorem człowiek zdecydował się ukryć i zabrać zwierzę pociągiem. Dzieci kolejarza bardzo ucieszyły się, gdy dowiedziały się, że Lampo zamieszka z nimi. Tego samego wieczoru Lampo ku zdziwieniu swojego pana wyruszył w podróż pociągiem do Marittimy. Następnego dnia rano pies czekał już na kolejarza w jego kancelarii. Odtąd Lampo codziennie wieczorem jadł kolację ze swoim panem w Piombino, wracał razem z nim do domu i po zabawie z dziećmi jechał tym samym pociągiem do Matiimy pilnować kancelarii. Rano jadł śniadanie i szedł na spacer po
stacji i potem pomagał robotnikom. Lampo zaczął należeć do ekipy kolejarzy. Wielu ludzi chciało kupić Lampo, ale kolejarz wiedział, że nigdy nie odda nikomu tego psa i że sam Lampo i tak wróciłby na stację. Z czasem zawiadowca zauważył, że jego pupil coraz rzadziej jada w dworcowym bufecie, postanowił więc sprawdzić, co pies je. Okazało się, że Lampo codziennie czeka na popołudniowy pociąg i przez okno wagonu restauracyjnego dostaje od kucharza wcześniej przygotowane jedzenie. Tydzień później Lampo przepadł. Wszyscy na stacji posmutnieli, dzieci kolejarza płakały. Następnego dnia po południu Lampo przyjechał pociągiem z Turynu. O tym wydarzeniu było głośno na całej stacji. Po jakimś czasie pies znowu wyruszył w podróż, tym razem znalazł się w Rzymie. Lampo dzięki swoim podróżom stał się sławny w całym kraju. Pewnego dnia do Marittimy przyjechał dziennikarz, a dwa dni później zdjęcie Lampo wraz z artykułem o nim widniało w gazecie. Podczas jednej ze swoich podróży, Lampo został przytrzaśnięty przez drzwi pociągu. Pasażerowie zaczęli krzyczeć . Jeden z nich pociągnął za chamulec bezpieczeństwa, dzięki czemu Lampo mógł wysiąść. Pies miał złamane dwa żebra i nogę. Znalazła go w krzakach wieśniaczka. Kobieta wzięła psa do domu, Lampo został opatrzony, jednak dopiero po miesiącu zaczął wychodzić na dwór. Tęsknił za Marittimą, był coraz bardziej smutny. Tymczasem zmartwieni kolejarze wpadli na pomysł, żeby dać zawiadomienie o zaginięciu Lampo do gazety, jednak to nie pomogło. Gdy nastała wiosna Lampo zniknął z wioski i wrócił do swego pana. Wiadomość o powrocie psa od razu obiegła całą stację. Wszyscy bardzo się ucieszyli. Ukazywały się kolejne artykuły w gazetach. Przyjechał też amerykański filmowiec w celu kupienia psa, ale kolejarz nie chciał go oddać za żadne pieniądze. Przyjaźń pana z psem została zagrożona, gdy naczelnik z dyrekcji kolejowej zarządał usunięcia Lampo ze stacji, gdyż robi tam zbyt wielkie zamieszanie. Właściciel pomyślał, że Lampo mógłby zamieszkać u wuja z Sycylii. Pies jednak uciekł podczas podróży na statek i zjawił się na stacji dwa dni później. Podczas drugiej próby transportu na statek także uciekł i wrócił do Marittimy po tygodniu. Za trzecim razem Lampo wsiadł na statek i odpłynął na Sycylię. Pies bardzo tęsknił, ludzie na stacji także. Po jakimś czasie zawiadowcę doszły słuchy, że Lampo wydostał się z Sycylii. Po kilku miesiącach Lampo został przywieziony w ciężkim stanie przez innego kolejarza. Psem zajmowali się wszyscy. Pewnego dnia zadzwonił naczelnik i powiedział, że bardzo się cieszy z powrotu psa i ma on wyzdrowieć. Kilka tygodni później jak zwykle dzieci kolejarza przyjechały na stację pobawić się z Lampo. W pewnym momencie zauważono, że małą Adele bawi się na torach, po których za chwilę przejedzie pociąg. Kolejarze rzucili się na ratunek,jednak Lampo był szybszy i w ostatniej chwili uratował Adele, jednak ten wyczyn kosztował go życie…