Jerzy Dudek jest świetny nie tylko na boisku. Jego autobiografię czyta
się jednym tchem, bo w każdym zdaniu widać, że pisze
ją człowiek, który mimo milionów dolarów na koncie, pozostał sobą - skromnym chłopakiem, któremu nie przewróciło
się w głowie. Porównanie finału Ligi Mistrzów z rozgrywkami juniorów LZS Szczygłowice mogą bawić, ale są również doskonałą szkołą życia.
Książka odsłania kulisy szatni tak słynnych klubów jak Liverpool czy Feyenoord, ale Dudek nie próbuje być na siłę skandaliczny. Przedstawia jeynie fakty. Daleko mu do obrazoburczej pozy Jana Tomaszewskiego, choć w książce nie brakuje pikantnych szczegółów.
Najlepszy polski bramkarz nie ukrywa, że nie jest wielkim talentem, a na szczyt doszedł dzięki ciężkiej pracy. Jeszcze dwa lata przed wyjazdem za granicę był rezerwowym bramkarzem w lokalnej lidze! Miał wtedy etat w kopalni, ale ze wstydem przyzneje, że nie musiał pracować, bo kopalnia była sponsorem klubu. W zamian za to trenował i grał, ale także kosił na boisku trawę, zbierał kamienie i wykonywał inne prace porządkowe. Nie jest z tego dumny, bo wie, że górnicy musieli się dużo bardziej napracować, a często zarabiali mniej.
Książka momentami wzrusza, ale najczęściej bawi. Można dowiedzieć się, że piłkarze, któych znamy z telewizyjnych transmisji to ludzie tacy jak my: czasem leniwi, czasem pracowici, nadęci, albo uśmiechnięci niezależnie od okoliczności. Dudek przypomina najlepsze żarty kolegów z drużyny, ale nie stroni także od trudnych tematów. Niektóym trenerom reprezentacji Polski zapewne zjeżył się włos na głowie, gdy przeczytali co sądzi o nich nie tylko Dudek, ale również inni piłkarze.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich kibiców. Nie tylko dlatego, że jest pięknie wydana (twarda okładka, mnóstwo kolorowych i archiwalnych zdjęć) i ładnie wygląda na półce, ale przede wszystkim napisana z pasją! Dudek uczy nas jak wierzyć w siebie i dokonywać tego co wcześniej wydawało się niemożliwe. Polecam wszystkim!