Artur Oppman, pseudonim Or-Ot, urodził się 14 VIII 1867 w Warszawie, zmarł w 4 XI 1931 tamże, poeta. Pochodził ze spolonizowanej
rodziny niemieckiej (wiersz "Za krople mojej niemieckiej krwi...") z tradycjami powstańczymi. Od 1883 publikował swoje utwory w „Dzienniku dla Wszystkich", „Kurierze Warsz.", „Kłosach" i „Tygodniku Ilustrowanym". W 1890—92 studiował filologię polską na UJ, po czym wrócił do Warszawy. Jego dom na Starym Mieście stał się miejscem spotkań pisarzy i artystów (W.S. Reymont, K. Tetmajer, B. Leśmian, A. Lange, W. Kossak, W. Perzyński, Z. Bartkiewicz, W. Berent). Bliskie stosunki łączyły Oppmana z Bolesławem Prusem. W 1903-06 był kierownikiem literackim „Wędrowca", w latach 1918-20 współredaktorem „Tygodnika Ilustrowanego". W 1920 wstąpił ochotniczo do wojska; został redaktorem „Żołnierza Polskiego" (1921-25), uzyskał stopień podpułkownika. W 1927 był członkiem delegacji do sprowadzenia zwłok J. Słowackiego. W 1928 otrzymał nagrodę literacką Warszawy.
Wiersze z pierwszego zbiorku Oppmana ("Poezje" 1889, przeważnie erotyki) były konwencjonalne, mało osobiste i stawiały go w rzędzie epigonów romantyzmu. Najbardziej indywidualny i charakterystyczny wyraz mają utwory poświęcone "Staremu Miastu"; pisał je przez całe życie. Cykl ten otworzył tomik "Ze Starego Miasta" (1893), wznawiany wielokrotnie w różnych wersjach, (najpełniejsza: "Stare Miasto" 1926), a zamknął tom poezji i prozy "Moja Warszawa" (1929), zawierający felietony ogłaszane 1927 w „Kurierze Warszawskim". Tradycje kultury mieszczańskiej odtwarzał Oppman w stylizowanych na staropolszczyznę poematach obyczajowych: "Kronika mieszczańska o Majchrze Gąsce" (1903) i "Kronika mieszczańska. Imć Panów Barwinków... Peregrynacja" (1922). Drugi nurt poezji Oppmana cechuje romantyczny kult bohaterów przeszłości naodowej ("Epopeja napoleońska" 1912, "Pieśni o sławie" 1917, "Pieśni o księciu Józefie" 1918, "Pieśni o legionach" i o "Księstwie Warszawskim" 1918, "Śpiewy historyczne" 1930 i inne). W liryce patriotycznej Opmanna, w jego pieśniach i poematach sławiących heroizm walki o niepodległość szczególnie żywy,
choć nie wolny od akcentów krytycznych jest kult Napoleona (Somosierra, Saragossa) i czasów napoleońskich. Pokaźną część obfitego dorobku Oppmana stanowi twórczość dla dzieci i młodzieży
("Bal i koncert u sikorki" 1894, "Stoliczku nakryj się" 1903, "Legendy warszawskie" 1925). Oppman jest także autorem libretta do opery W. Maliszewskiego "Boruta" oraz licznych "Monologów" (I-III 1902). Pośmiertnie ukazały się dwa zbiorki Oppmana: "Służba poety" (1936), zawierający wiersze żołnierskie, oraz "Nowe oczy" (1937), tom wierszy nasyconych emocjami, czy, zaskakujących śmiałą erotyką, swobodą, oryginalnością i szczerością wypowiedzi. Programowo tradycjonalistyczny
warsztat pisarski Oppmana i ograniczony zakres tematów wyróżniał jego twórczość na tle literatury epoki. Ogromną popularność zyskał Oppman jako miłośnik legend, zabytków dawnej Warszawy,
odchodzącej w przeszłość, charakterystycznych jej mieszkańców oraz jako twórca poetyckich portretów bohaterów narodowych. W swej poezji podjął tradycje gawędy i epiki romantycznej.
(źródło: Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny. komitet redakcyjny pod przewodnictwem Juliana Krzyżanowskiego, od 1976 Czesława Hernasa. Warszawa 1984. Autorka hasła: Józefa Bartnicka)