Charles Baudelaire (1821—1867) był inicjatorem nowoczesnej poezji francuskiej. Wcześnie stracił ojca. Ojczym chciał zrobić z niego handlowca, dlatego wysłał go do Indii. Pozostawał w wolnym, nieszczęśliwym związku z Mulatką, brał udział w rewolucji 1848 r. Przekładał wiersze Edgara Poe, który wywarł duży wpływ na jego twórczość. Cenzura skonfiskowała kilka wierszy z jego debiutanckiego zbioru pt.
Kwiaty zła (1857) za ich niemoralność, a autora ukarano grzywną. Następny zbiór pt.
Sztuczne raje ukazał się w trzy lata później, a w 1971 rokuwyszło powiększone wydanie
Kwiatów zła. Zmarł po ciężkiej chorobie (wenerycznej), sparaliżowany i pozbawiony mowy. Współcześni uważali go za pretensjonalnego snoba i dantysa bez smaku, gdyż raziły ich brutalne obrazy i amoralność poezji Baudelaire’a (wiersz: Padlina, Litania do szatana i inne). Jemu z kolei nie odpowiadał Bóg, w jakiego wierzyło mieszczaństwo, dlatego modlił się do szatana. Uważał, że mechanizacja spowoduje zanik życia duchowego. Odkrył nowe relacje między rzeczami w poezji. Pisał szkice o malarstwie, sztuce, a także z zakresu filozofii.