Jean Cormier opisuje Ernesta Guevarę w bardzo
wieloraki sposób. Opisuje jego dzieciństwo w Argentynie, okres
Dziennika motocyklowego, rewolucję na Kubie i dalszą działalność tej
ikony naszych czasów.
Dzieciństwo Che Guevary było naznaczone, jak i całe
jego późniejsze życie, dolegliwościami związanymi z astmą. Jego rodzice
przeprowadzali się nieustannie z jednego miejsca na drugie w
poszukiwaniu odpowiedniego dla syna klimatu. Młody Ernesto nie pozwolił
jednak zrobić z siebie kaleki. Gromadził w sobie niewyobrażalne pokłady
sił życiowych, które pozwalały mu niemal normalnie funkcjonować.
Świetnie obrazuje to jego umiłowanie dla sportu. Jako młodzienieć
bowiem był zawodnikiem lokalnej drużyny rugby, kochał góry i wspinaczkę.
Swoją przyszłość postanowił związać z zawodem
lekarza. Poszedł w tym celu na studia medyczne w Buenos Aires. W
trakcie studiów spotkała
go wielka przygoda. Postanowił wraz z
przyjaciele,- Albertem Granado Jimenezem, zwanym Mial (Mi Alberto),
odbyć podróż po krajach Ameryki Łacińskiej. Alberto dostał pracę w
Wenezueli, więc Che postanowił jechać wraz z nim. Wyruszyli na
motocyklu Poderosa II, czyli Siłaczka. Podróżując najpierw na
motocyklu, potem autostopem, autobusami i wszelkimi innymi środkami
lokomocji zwiedzili znaczną część kontynentu. Pozwoliło to młodemu Che
zapoznać się zarówno z historią prekolumbijskich cywilizacji (np.
podczas zwiedzania Machu Picchu lub muzeów kultury indiańskiej) jak i z
obecnym życiem społeczeństw amerykańskich. Doświadczył wstrząsu widząc
pracę indiańskich robotników wyzyskiwanych w kopalniach miedzi.
Kopalnie te należały do bezwzględnych, obojętnych na ludzki los
amerykańskich biznesmenów. To przeżycie dało początek wewnętrznej
przemianie przyszłego rebelianta. Dojrzewają w nim nastroje
antykapitalistyczne.
Po powrocie do domu Ernesto nadrabia zaległości na
uczelni i zdobywa dyplom. Wyrusza do Alberta do Caracas, przy okazji
odwiedzając Kostarykę, Panamę i Gwatemalę. Tam poznaje swoją pierwszą
żonę, Hildę. Tam poznaje także Fidela i Raula Castro. Zapoznaje się z
sytuacją polityczną na Kubie i postanawia dołączyć do raczkującej
rewolucji. Wstępuje do kubańskich organizacji, bierze udział w
szkoleniach militarnych, a także angażuje się w działalność polityczną
i publicystyczną.
Po okresie przygotowań bierze udział w inwazji na
wyspę na łodzi Granma. Chwilę po lądowaniu, po wyjściu z bagnistych
mokradeł grupa około osiemdziesięciu bojowników zostaje ostrzelana
przez samoloty. Oddział rozbija się na małe grupki, jest
kilku rannych
i zabitych. Był to chrzest bojowy dla Che. Z początku Che, bardzo
lubiany i ceniony przez Fidela, pełni jedynie rolę medyka, jednak po
jakimś czasie zdobywa renomę odważnego żołnierza. Losy rewolucji, która
toczy się z początku w górach Sierra Maestra były bardzo niepewne. Z
czasem jednak partyzanci zaczynają się cieszyć poparciem lokalnej
ludności. Górski teren im sprzyja, wieśniacy także, co pozwala im
odnosić sukces za sukcesem w walce z wojskami dyktatora Batisty.
Z czasem, gdy liczba partyzantów powiększa się,
zostają stworzone nowe komanda. Fidel dzieli oddział na trzy grupy
(które z upływem czasu ulegają następnym podziałom). Jedną z nich
kieruje nadal on sam, kolejne dwie dostają się Raulowi i Che, który
niespodziewanie dostaje tytuł Commandante.
Partyzanci stopniowo opanowują góry, by w końcu
zejść na tereny nizinne. Che zdobywa sławę jako partyzant ale także
jako lekarz oraz nauczyciel. Batista wysyła kolejne
oddziały przeciwko
rebeliantom. Ponoszą one klęskę za klęską, dzięki czemu partyzanci
docierają do głównej twierdzy Batisty - Santa Clara. Jednak i tutaj
oddziały Fidela odnoszą sukces. Batista ucieka z Kuby a
rewolucja odnosi zwycięstwo.
Po dojściu do władzy Fidel mianuje Ernesta Guevarę
szefem Banku Narodowego Kuby. Następnie Che przyjmuje kolejno posady
ministra gospodarki i finansów. Ernesto pomimo faktu, że miał już żonę,
poślubia kolejną kobietę - Aleidę. Z czasem jednak rodzinne życie i
obowiązki państwowe przestają mu wystarczać. Cały czas żyje w nim wola
walki, czuje misję wyzwolenia i zjednoczenia Ameryki Południowej i
całego świata. Ponadto budowanie pańśtwa kubańskiego w oparciu o wpływy
radzieckie zupełnie mu nie odpowiada. Postanawia wrócić do życia
guerillero.
Po okresie przygotowań i zebraniu odpowiednich ludzi
wyrusza do... Konga. Rodzi się w nim idea kilku Wietnamów. Chodzi mu o
to, by rozpętać antyimperialistyczną wojnę na kilku frontach na raz.
Pomimo prób asymilacji z miejscową ludnością, prób nauki języka
miejscowych plemion, nie udaje się nawiązać efektywnej współpracy.
Rewolucja nie udaje się a Che musi wracać na Kubę.
Niedługo potem postanawia rozpalić rewolucyjny ogień
w sercu Ameryki Południowej i wyrusza organizować zbrojne oddziały w
Boliwii. Ma nadzieję, że zrodzi to komunistyczne powstania w krajach
takich jak Peru, Wenezuela, czy Argentyna. Niestety jego marzenia
zostają zniszczone przez niechętne do współpracy, podzielone
organizacje związkowe i partyjne. Partia Komunistyczna nie udziela mu
wsparcia. Co gorsze, lokalna ludność nie rozumie misji partyzantów i
nie odnosi się do nich z sympatią. Oddział Che musi się cały czas
ukrywać przed szpiegami i uważać na donosicieli wśród wieśniaków. Taka
sytuacja nie mogła trwać długo.
Oddziały rebeliantów zostają zdziesiątkowane.
Dochodzi do osaczenia grupy Che w małym wąwozie. Ernesto nie poddaje
się jednak i walczy do końca, umożliwiając ucieczkę kilku swoim
towarzyszom. Zostaje w końcu ranny i pojmany. Wojsko więzi go kilka dni
w miejscowej szkole jednak Che Guevara wie, co go czeka. Gdy przychodzi
rozkaz i pojawia się ochotnik do jego wykonania, Che zostaje
rozstrzelany. Egzekucja została przeprowadzone nieudolnie, ponieważ
spanikowany kat wielokrotnie zranił więźnia przysparzając mu tylko bólu
nie zabijając go. Po chwili męki dopiero Ernesto Che Guevara zostaje
dobity przez asystującego przy egzekucji oficera.
Dowodem na wielkość tego człowieka są nie tylko jego
bohaterskie czyny. Najważniejsza jest jego postawa - bojownika, który
humanitarnie obchodzi się z jeńcami, wyzwoliciela, który edukuje i
uświadamia lud, bohatera, który do ostatniej chwili pozostaje wierny
swoim ideałom. Do dziś jest ikoną buntownika i wzorem dla wielu pokoleń
młodzych ludzi.
Opublikowano dnia:
kwietnia 01, 2008
Więcej recenzji na temat Che Guevara